بررسی مزایای استفاده از هوش مصنوعی در مربیگری عملکرد و توسعه فردی

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های تحول آفرین در حوزه آموزش، توسعه فردی و مدیریت عملکرد توانایی های نوینی برای ارتقای فرآیندهای مربیگری فراهم کرده است. هدف این پژوهش شناسایی و تحلیل نقش هوش مصنوعی در بهبود اثربخشی مربیگری عملکرد و توسعه فردی، بررسی مزایا و چالش های آن و ارائه راهکارهایی برای ادغام موثر این فناوری با مربیگری انسانی است. این مطالعه از نوع مروری کتابخانه ای و تحلیلی توصیفی بوده و داده ها از منابع علمی معتبر منتشر شده بین سال های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ گردآوری شده اند. معیارهای انتخاب منابع شامل مرتبط بودن با موضوع مربیگری و هوش مصنوعی، اعتبار علمی و انتشار در ژورنال ها و پایگاه های معتبر و به روز بودن اطلاعات بوده است. داده های جمع آوری شده به صورت تحلیلی و توصیفی بررسی و چارچوب ها و نظریه های مرتبط با تعامل انسان و هوش مصنوعی تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند نقش مکمل و فعال در فرآیند مربیگری ایفا کند؛ ارائه بازخوردهای شخصی سازی شده، پایش مستمر عملکرد، تحلیل داده ها و ارتقای خودآگاهی و بازتاب فردی از جمله مزایای آن است. چارچوب های نظری مانند یادگیری متقابل انسان-ماشین، نظریه فعالیت و مدل های مولد به عنوان عامل فراشناختی امکان تعامل پویا و هم افزا میان مربی انسانی و هوش مصنوعی را نشان می دهند و مشخص می کنند که AI فراتر از ابزار، کمکی در تصمیم گیری، طراحی مسیر یادگیری و ارتقای عملکرد مراجعان موثر است. نتایج پژوهش همچنین چالش هایی همچون رعایت حریم خصوصی داده ها، شفافیت تعاملات و پایبندی به استانداردهای حرفه ای را برجسته می سازد. این محدودیت ها نشان می دهند که موفقیت ادغام AI در مربیگری نیازمند آموزش مربیان و رعایت چارچوب های اخلاقی و حرفه ای است. به طور کلی پژوهش حاضر نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند انعطاف پذیری، اثربخشی و شخصی سازی فرآیندهای مربیگری را به طور قابل توجهی افزایش دهد و سهم مهمی در توسعه فردی و بهبود عملکرد مراجعان داشته باشد. یافته های این مطالعه می تواند به برنامه ریزی و طراحی مدل های مربیگری ترکیبی و هوشمند در محیط های آموزشی و سازمانی کمک کند.

Keywords:

هوش مصنوعی , اثر بخشی , مربیگری توسعه , عملکرد , بازخورد