نقش هوش مصنوعی در مربیگری کسب و کار مطالعه تطبیقی ایران جمهوری خلق چین و ایالات متحده آمریکا

هدف: ظهور هوش مصنوعی تحولی عمیق در مربیگری کسب و کار ایجاد کرده است اما نحوه پذیرش و پیامدهای آن به شدت متاثر از ساختارهای ملی حکومت ها است. این پژوهش با هدف انجام یک مطالعه تطبیقی سیستماتیک به بررسی نحوه ادغام، حکمرانی و تاثیر هوش مصنوعی در مربیگری کسب و کار در سه نظام حکومتی متفاوت ایالات متحده آمریکا، جمهوری خلق چین و جمهوری اسلامی ایران می پردازد. روش شناسی این مطالعه از رویکرد توصیفی تحلیلی و تطبیقی کیفی با مدل مطالعه موردی چندگانه استفاده می کند. داده ها از طریق تحلیل محتوای کیفی مقالات آکادمیک فارسی و بین المللی، گزارش های صنعتی و اسناد سیاست گذاری جمع آوری شده و در سه بعد تنظیمی، سیاسی اجرایی ابزاری و هنجاری فرهنگی مقایسه شده اند. یافته ها: نتایج نشان می دهد که پذیرش هوش مصنوعی در حوزه مربیگری کسب و کار از سه مسیر نهادی مجزا پیروی می کند. ۱. آمریکا بر نوآوری محوری، اخلاق و مدل هیبریدی ترکیب مربی انسانی و هوش مصنوعی تمرکز دارد. ۲. چین بر مقیاس پذیری انبوه، کارایی و حمایت دولتی تاکید می کند. ایران با چالش های اساسی مانند موانع زیرساختی، تحریم ها و مقاومت فرهنگی در برابر پذیرش سیستم های هوشمند روبروست. یافته های پژوهش تایید می کند که قوانین و سیاست های دولتی مهم ترین عامل در شکل گیری مدل های مربیگری هوش مصنوعی در هر کشور هستند. سه نتیجه گیری و پیشنهاد این پژوهش شکاف های راهبردی میان این نظام را آشکار می سازد و به سیاست گذاران پیشنهاد می کند بر بومی سازی مدل های زبان فارسی و رفع موانع حکمرانی داده تمرکز کنند تا از پتانسیل هوش مصنوعی در توسعه سازمانی به طور موثر استفاده شود.

Keywords:

هوش مصنوعی , مربیگری کسب و کار , مطالعه تطبیقی , حکمرانی داده , ایران , جمهوری خلق چین , ایالات متحده آمریکا