مربیگری با هوش مصنوعی AI باز تعریف توسعه انسانی و عملکرد سازمانی

اهداف: تحولات شتابان در حوزه هوش مصنوعی موجب بازتعریف بنیادین پارادایم های سنتی مربیگری سازمانی شده است. هدف این پژوهش بررسی نقش و ظرفیت های هوش مصنوعی در ارتقای توسعه انسانی، بهبود عملکرد سازمانی و بازآفرینی شیوه های یادگیری و تعامل در محیط های کاری هوشمند است. روش مطالعه: این مطالعه با رویکرد ترکیبی شامل تحلیل نظری، مرور نظام مند ادبیات پژوهشی و بهره گیری از چارچوب تحلیلی SWOT انجام شده است. منابع معتبر بین المللی در بازه زمانی اخیر مورد بررسی قرار گرفتند تا ابعاد مختلف کاربرد هوش مصنوعی در مربیگری سازمانی استخراج و طبقه بندی شوند. یافته ها: نتایج تحلیل نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق چهار محور کلیدی-شبیه سازی مربی، پشتیبانی از مربی انسانی، آموزش و توسعه مربیان و تحلیل داده های مربیگری- قادر است توانمندی های سنتی مربیگری را تقویت کند. این محورها امکان ارائه بازخوردهای دقیق تر، تحلیل داده محور از رفتار یادگیری و ارتقای اثربخشی جلسات مربیگری را فراهم می آورند. بحث: با وجود مزایا، چالش هایی همچون نگرانی های اخلاقی، کاهش تعامل انسانی، تعصب داده ای و دشواری در پذیرش فناورانه مطرح هستند که می توانند بر کارایی فرآیند مربیگری تاثیرگذار باشند. تحلیل SWOT نشان می دهد که هم افزایی بین توانمندی های انسانی و فناوری، تعریف دقیق نقش ها و راهبری استراتژیک می تواند ضمن کاهش ریسک ها، بهره وری و اثربخشی هوش مصنوعی را در سازمان ها افزایش دهد. نتیجه گیری: پژوهش حاضر تاکید می کند که مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی نباید به عنوان جایگزین مربیان انسانی تلقی شود، بلکه می تواند به عنوان ابزاری مکمل و استراتژیک برای تسهیل توسعه مهارت ها، یادگیری سازمانی و بهبود عملکرد کارکنان در محیط های کاری هوشمند عمل کند. این رویکرد مسیر تازه ای برای ترکیب علم داده و توسعه انسانی در قالبی پایدار و مقیاس پذیر فراهم می سازد.

Keywords:

هوش مصنوعی , مربیگری سازمانی , توسعه انسانی , یادگیری سازمانی , تحلیل داده های مربیگری