بررسی اثر هوش مصنوعی بر همدلی در کوچینگ پروژه های عمرانی

در مقاله حاضر به بررسی اثر هوش مصنوعی بر همدلی در کوچینگ پروژه های عمرانی و تاثیر آن بر موفقیت پروژه ها پرداخته شده است. از آنجا که کوچینگ به عنوان یک فرآیند مشارکتی و هدف گرا که با داشتن مهارت باعث ایجاد یک فضای امن، قابل اعتماد و اطمینان برای ارتباط با مراجع خود می شود انتظار می رود که از طریق اثر هوش مصنوعی بر عملکرد پروژه ها منجر شود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی- پیمایشی به شمار می رود و جامعه آماری آن شامل مدیران و کارشناسان پروژه در دفتر مهندسی های شهر بابل است. داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد در میان ۱۵ نفر گردآوری شد و تحلیل آن ها با نرم افزار SPSS انجام گرفت. نتایج نشان داد میان ابعاد کوچینگ و موفقیت پروژه رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. از سوی دیگر، یافته ها نشان می دهند که ابعاد هوش مصنوعی، کوچینگ و همدلی دارای روابط معنادار هستند و در میان این ابعاد همدلی قوی ترین ارتباط را نشان داد در حالی که کوچینگ نیز نقش میانجی مهمی در تقویت تعاملات ایفا می کند و در نهایت می توان گفت که استفاده از هوش مصنوعی در کنار رویکرد انسان محور می تواند زمینه ساز موفقیت بیشتر پروژه ها و بهبود عملکرد تیم های کاری شود. علاوه بر این، شاخص های برازش نشان دادند که مدل مفهومی تحقیق از تناسب و پایایی مناسبی برخوردار است. در مجموع نتایج پژوهش حاکی از آن است که توسعه مهارت های کوچینگ و هوش مصنوعی در میان مدیران پروژه می تواند به عنوان راهبردی کلیدی در ارتقای اثربخشی رهبری و افزایش موفقیت پروژه مورد توجه قرار گیرد.

Keywords:

هوش مصنوعی , کوچینگ مدیران پروژه های عمرانی , همدلی