خودمربیگری و کاربرد آن در بهبود قصد کارآفرینانه دانشجویان؛ یک مطالعه مروری

دانشگاه ها همواره در حال توسعه فعالیت های کارآفرینی به منظور تشویق دانشجویان برای کارآفرین شدن هستند. با این حال دانشجویان به دلیل کمبود منابع مالی، ریسک بالای ناشی از ایجاد شرکت و حمایت، کمتر ممکن است به راه اندازی یک کسب و کار جدید فکر نکنند. اگرچه در محیط آکادمیک آموزش های کارآفرینی تا حد زیادی تعیین کننده قصد کارآفرینانه دانشجویان است، اما برخی ویژگی های فردی می توانند تسهیل کننده یا مانعی جهت قصد کارآفرینانه دانشجویان باشند. به طور مثال خودمربیگری که منجر به ریسک پذیری دانشجویان در فعالیت های کارآفرینانه شود می تواند قصد آنان را در راه اندازی کسب و کار افزایش دهد. از این رو پدیده مورد نظر در تحقیق حاضر نقش و تاثیری است که خودمربیگری در توسعه خلاقیت و بهبود قصد کارآفرینی دانشجویان دارد که این مهم با استفاده از روش کتابخانه ای و مرور مقالات مورد بررسی قرار می گیرد. به طور خلاصه، خودمربیگری نقش یک تسهیلگر قدرتمند و درونی را در شکل گیری و تقویت قصد کارآفرینانه ایفا می کند. این فرآیند به افراد کمک می کند تا بر موانع روانی غلبه کنند، خودکارآمدی خود را افزایش دهند، اهداف را شفاف سازند و در نهایت، قصد و نیت اولیه برای راه اندازی کسب و کار را به عمل تبدیل کنند.

Keywords:

مربیگری کسب و کار , خودمربیگری , کارآفرینی دانشجویان , دانشجوی دکتری , سیاستگذاری علم و فناوری