نقش تعدیلگر خودکارآمدی خلاق در رابطه بین اکتشاف کارراهه و مشکلات تصمیم گیری کارراهه

اهداف: محیط شغلی امروزی افراد را با فرصت های جدید و چالش برانگیزی مواجه می کند و کاوش شغلی ممکن است نیاز به سطوح نسبتا بالایی از اعتماد به نفس در توانایی فرد برای ادغام خلاقانه گزینه های موجود در یک مسیر شغلی جدید و مناسب داشته باشد. این مقاله نقش تعدیلگری خودکارآمدی خلاق را بر رابطه بین اکتشاف کارراهه و مشکلات تصمیم گیری کارراهه بررسی می کند و با مقایسه فرآیند تصمیم گیری شغلی و مفهوم حل مسئله خلاقانه به دنبال پاسخ به این سوال هستیم که آیا اکتشاف کارراهه به همراه خودکارآمدی خلاق می تواند موجب کاهش مشکلات تصمیم گیری مسیر شغلی شود. روش مطالعه: پژوهش حاضر برحسب هدف از نوع کاربردی و بر مبنای نحوه جمع آوری داده ها پژوهش توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی و کمی است. جامعه آماری در پژوهش حاضر کارکنان دانشگاه علوم پزشکی بابل هستند. با استفاده از جدول مورگان از میان جامعه آماری تحقیق تعداد ۱۷۱ نفر به عنوان حجم نمونه با استفاده از روش تصادفی طبقه ای انتخاب شد. در خصوص جمع آوری اطلاعات برای پاسخ به سوالات پژوهش از روش میدانی و ابزار پرسشنامه استاندارد بر اساس طیف لیکرت استفاده شده است. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد اکتشاف کارراهه بر مشکلات تصمیم گیری کارراهه تاثیر منفی و معناداری دارد. همچنین در جامعه آماری پژوهش حاضر، خودکارآمدی خلاق روابط بین اکتشاف کارراهه و مشکلات تصمیم گیری کارراهه را تعدیل نمی کند. نتیجه گیری: کارکنان با بررسی های محیطی کارراهه و شناخت نقاط ضعف و قدرت خود در زمینه مهارت ها و دانش شغلی، شناسایی ویژگی های شخصیتی خود می توانند اطلاعات بیشتر و دقیق تری از موضوعات شغلی و شناخت خود داشته باشند و تصمیم گیری های بهتری در مواجهه با مشکلات کارراهه خویش اتخاذ کنند.

Keywords:

اکتشاف کارراهه , مشکلات تصمیم گیری کارراهه , خودکارآمدی خلاق