بررسی تاثیر استفاده از روش های روایتگری تعاملی در کلاس درس (مانند فیلم سازی، پادکست و تئاتر دانش آموزی با محور زندگی شهید سلیمانی) بر گسترش احساس تعلق و هویت ملی

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش روایتگری تعاملی (فیلم، پادکست و تئاتر دانش آموزی) در تقویت هویت ملی و احساس تعلق، با تمرکز بر سیره شهید سلیمانی به عنوان الگوی حماسی معاصر انجام شده است. این تحقیق با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسنادی، به واکاوی مبانی نظری سازنده گرایی اجتماعی و انطباق آن با ابزارهای نوین رسانه ای در محیط های آموزشی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که روایتگری تعاملی از طریق سه لایه راهبردی بر هویت دانش آموزان اثر می گذارد: ۱. دگردیسی نقش یادگیرنده از مصرف کننده به برسازنده معنا بر مبنای نظریه سازنده گرایی؛ ۲. عینیت بخشی به مفاهیم انتزاعی هویت ملی از طریق بازنمایی سیره شهید سلیمانی به عنوان یک اسوه دسترس پذیر؛ و ۳. ایجاد مکانیسم پدافند فرهنگی در برابر گسست های هویتی ناشی از زیست جهان دیجیتال. نتیجه گیری: نتایج پژوهش موید آن است که انتقال از پارادایم آموزش خطی به روایتگری خلاق، منجر به درونی سازی پایدار ارزش های ملی و ارتقای مسئولیت پذیری مدنی در نسل جدید می گردد. در پایان، پیشنهادهایی جهت بازنگری در متون درسی و تجهیز مدارس به آزمایشگاه های تولید محتوا ارائه شده است.

Keywords:

روایتگری تعاملی , هویت ملی , احساس تعلق , شهید سلیمانی , سازنده گرایی اجتماعی , تربیت رسانه ای