بررسی نقش هنر درمانگر در بهبود اجتماعی پذیری کودکان معلول

کودکان معلول(جسمی و ذهنی) در دنیای امروز جایگاه بسیار ویژه ای دارند. این کودکان با توجه به کمبودها در جهت رشد، نیاز به شناخت توانایی ها و نیازهای روحی و جسمی و پتانسیل های درونیشان دارند. بر این اساس خانواده و خود این افراد از اجتماع دوری می کنند و با پدیده افسردگی روبرو می شوند. نقش ویژگی های محیطی در درمان اجتماعی پذیری و روند بهبود روند آموزش و درمان تاثیر به سزایی دارد. از آنجا که هنر درمانی زبانی به غیر از الفاظ دارد، معمولا در مواقعی استفاده می شود که بیماران با مشکلات فیزیکی و احساسی مواجهند یا نمی توانند به راحتی در مورد عصبی بودن و احساسات پیچیده خود صحبت کنند. خلق اثر هنری به افراد کمک می کند تا طرز تفکر و احساسی را که معمولا توسط ضمیر نیمه خودآگاه پنهان می شود. هدف از این پژوهش بررسی نقش هنر درمانی به عنوان یک عامل موثر در بهبود اجتماعی پذیری کودکان معلول جسمی و ذهنی است. با توجه به نیازهای خاص این گروه از کودکان، این پژوهش با روش تحقیق کیفی و رویکرد مطالعه راهبردی و نمونه های موردی، به شناسایی مولفه های کلیدی تاثیرگذار در فرآیند هنر درمانی پرداخته است. از جمله عوامل استخراجی در این پژوهش می توان به بیان احساسات و تجربیات، ایجاد فضاهای امن و خلاق، تقویت مهارت های اجتماعی، تقویت اعتماد به نفس و عزت نفس، توسعه ارتباطات کلامی و غیرکلامی، و تاثیر معماری و طراحی فضاهای داخلی اشاره کرد.

Keywords:

کودکان معلول(جسمی و ذهنی) , نیازهای روحی و جسمی , اجتماع پذیری , هنر درمانی