تحلیل تطبیقی روش های طراحی و شیوه های آموزش طراحی معماری در آموزش عالی با تاکید بر ارتقای خلاقیت دانشجویان

آموزش طراحی معماری به عنوان هسته اصلی تربیت معماران، نقش بنیادینی در شکل گیری تفکر خلاق، توان تحلیل و مهارت حل مسئله دانشجویان ایفا می کند. با وجود جایگاه محوری استودیوهای طراحی در برنامه های آموزشی معماری، همچنان چالش های متعددی در اثربخشی روش های طراحی و شیوه های آموزش طراحی مشاهده می شود. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی روش های طراحی معماری و شیوه های آموزش طراحی در آموزش عالی و بررسی تاثیر آن ها بر ارتقای خلاقیت و کیفیت یادگیری دانشجویان معماری است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و با رویکرد ترکیبی (کمی–کیفی) انجام شده است. داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، پرسشنامه و مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل مضمون بررسی شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که روش های طراحی مشارکتی و شیوه های آموزش مبتنی بر پروژه و مسئله، نسبت به روش های سنتی، تاثیر معنادارتری بر افزایش خلاقیت، تعامل و توان حل مسئله دانشجویان دارند. در پایان، راهکارهایی کاربردی برای بهبود آموزش طراحی معماری در آموزش عالی ارائه شده است.

Keywords:

آموزش طراحی معماری , روش های طراحی , خلاقیت , آموزش عالی , یادگیری مبتنی بر پروژه