بررسی حاشیه نشینی شهری و اولویت بندی محدوده های حاشیه نشین براساس برخوردار بودن از تسهیلات

با توسعه روزافزون شهرها و افزایش جمعیت شهرنشین در دهه های اخیر و همچنین گسترش همه جانبه فناوری ها و فرایند صنعتی شدن که خود را با تولید انبوه کالاها و خدمات متنوع در ابعاد مختلف زندگی نشان می دهد، مسائل متعددی برای ساکنین شهرها به همراه داشته است. به همین دلیل، توجه بسیاری از دانشمندان و صاحب نظران رشته های مختلف به مفهوم کیفیت زندگی معطوف شده است تا از این طریق تلاش هایی در جهت ارتقای شرایط زندگی و بهبود بخشیدن به بعد کیفی زندگی شهرنشینان صورت گیرد. مفهوم کیفیت زندگی از اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی در کشورهای غربی به خصوص اروپا رواج یافت. شکل گیری و توسعه شهرهای کوچک و بزرگ در کشورهای صنعتی و توسعه یافته، به صورت متعادل و منظم انجام می شود و دارای الگوی معینی است. اما در کشورهای در حال توسعه، رشد سریع جمعیت و هجوم به شهرها منجر به عدم تعادل و ناهماهنگی در نظام شهری می شود و مشکلات جدیدی از جمله حاشیه نشینی را به وجود می آورد. این تحقیق از نوع تحلیلی-کاربردی و با نگرش تطبیقی انجام شده است. در این تحقیق، به بررسی و ارزیابی و اولویت بندی محله های حاشیه نشین شهر مشهد پرداخته شده است. تعدادی از محله های حاشیه نشین شهر مشهد به صورت تصادفی انتخاب و داده های مورد نیاز از طریق روش های کتابخانه ای و میدانی جمع آوری شده اند. در این پژوهش، محله دهرود به عنوان رتبه اول و محله بهارستان به عنوان پایین ترین رتبه شناخته شده اند.

Keywords:

حاشیه نشینی , توسعه , شهر نشینی , تسهیلات