تحلیل شاخص کیفیت هوای مناطق ۹ گانه شهر تهران بر مبنای سیستم اطلاعات جغرافیایی با استفاده از روش های درون یابی برای چهار پارامتر CO- PM۲.۵--، SO۲- O۳

بدلیل رشد بیش از حد جمعیت شهر تهران، افزایش بسیار زیاد وسایل نقلیه و نیز تجمع و تمرکز شدید صنایع با بحران های زیست محیطی گوناگون از جمله آلودگی هوا دست به گریبان است. بر این اساس پایش آلاینده ها و تعیین مستمر کیفیت هوای این کلان شهر به منظور تدوین برنامه های کنترل آن، ضروری به نظر می رسد. این پژوهش رویکردی برای مدیریت کیفیت هوای شهر تهران با استفاده از طریق درون یابی بین غلظت آلاینده ها برای چهار آلاینده CO, SO۲, PM۲.۵, O۳ هوای شهر تهران در سال ۱۴۰۴ پرداخته است. برای بررسی زیست محیطی آلودگی هوا، از داده های موجود در پایگاه داده در این تحقیق از شاخص کیفیت هوا استفاده شد که بر مبنای جدول استاندارد کیفیت هوا در گروه های پاک، سالم، ناسالم برای گروه های حساس، ناسالم، بسیار ناسالم و خطرناک طبقه بندی گردید سپس بر مبنای دو روش درون یابی و بر مبنای سیستم اطلاعات جغرافیایی ارزیابی نتایج برای چهار آلاینده با استفاده از معیار RMSE برای آلاینده ها مقایسه شد که در این مقایسه با روش کریجینگ نتایج مطلوبتری بدست آمد.

Keywords:

شاخص کیفیت هوای تهران , درون یابی , چهار آلاینده معیار , سیستم اطلاعات جغرافیایی