بازطبیعی سازی اکوسیستمهای آبی بررسی روشهای نوین احیای رودخانه ها و تالابها در بستر پایداری محیط زیستی

اکوسیستمهای آبی از اهمیت حیاتی در حفظ تنوع زیستی تامین منابع آب و ارائه خدمات زیست محیطی برخوردارند، اما تحت تاثیر فعالیتهای انسانی و تغییرات اقلیمی دچار تخریب گسترده شده اند بازطبیعی سازی به عنوان رویکردی جامع، هدف بازگرداندن، ساختار عملکرد و پایداری این اکوسیستمها را دنبال می کند این مقاله مروری به بررسی روشهای نوین بازطبیعی سازی رودخانه ها و تالابها می پردازد و تاثیرات آنها را در چارچوب پایداری محیط زیستی تحلیل می کند. ابتدا تعاریف و مفاهیم بنیادین سپس تکنیکها و فناوریهای نوین همچنین چالشها و محدودیتهای اجرایی مورد بررسی قرار گرفته اند. علاوه بر این چشم اندازهای آینده و راهکارهای مدیریتی پیشنهاد شده تا روند بازطبیعی سازی کارآمدتر و پایدارتر شود. یافته ها نشان می دهند که موفقیت بازطبیعی سازی نیازمند تلفیق دانش، علمی فناوریهای پیشرفته و مشارکت موثر ذینفعان است. همچنین توجه به تغییرات اقلیمی و سیاست گذاری یکپارچه به عنوان عوامل کلیدی برای تضمین پایداری درازمدت اکوسیستمهای آبی مطرح شده است. این مقاله می تواند به عنوان مرجع راهنمایی برای پژوهشگران، سیاست گذاران و مدیران محیط زیست در حوزه حفاظت و احیای اکوسیستمهای آبی مفید واقع شود.

Keywords:

بازطبیعی سازی , اکوسیستمهای آبی , رودخانه ها , تالاب ها , پایداری محیط زیستی , فناوریهای نوین