اثر فعالیت بدنی و بازی های تفریحی فردی بر بهبود نیمرخ روانشناختی کودکان و نوجوانان مبتلا به اضطراب کرونا

هدف از پژوهش حاضر اثر فعالیت بدنی و بازی های تفریحی فردی بر بهبود نیمرخ روانشناختی کودکان و نوجوانان مبتلا به اضطراب کرونا بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها نیمه تجربی است. همچنین روش پژوهش حاضر از منظر گردآوری اطلاعات به صورت میدانی بود. جامعه آماری این پژوهش همه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول منطقه دو شهر تهران بودند که تعداد آنها در سال تحصیلی ۱۳۹۹ - ۱۴۰۰ بر اساس استعلام از آموزش و پرورش شهرستان تهران ۲۲۳۱ نفر برآورد شد. بر اساس جدول مورگان، تعداد ۳۳۳ نفر به عنوان نمونه پژوهش و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و در مرحله بعد با پخش پرسشنامه تعداد ۶۰ نفر از افرادی که بیشترین نمره را از پرسشنامه اضطراب کرونا کسب نمودند به صورت در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه تجربی و کنترل به صورت تصادفی قرار گرفتند. سپس پژوهشگر به مدت ۱۲ هفته برنامه آموزش در فضای مجازی را برای دانش آموزان تدارک دید که این برنامه هر دو جلسه و هر جلسه به مدت ۱ ساعت برگزار شد. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه تصویر بدنی کش و همکاران (۱۹۸۷)، پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ) و پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) بود. در این تحقیق به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد. در بخش آمار توصیفی از محاسبه میانگین و انحراف معیار و در بخش آمار استنباطی از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. داده ها در این تحقیق وارد رایانه و از طریق نرم افزار آماری SPSS۲۴ در سطح معنی داری ۰.۰۵ مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که فعالیت بدنی و بازی های تفریحی فردی بر بهبود نیمرخ روانشناختی (تصویر بدنی، سلامت روان و خودکارآمدی) کودکان و نوجوانان مبتلا به اضطراب کرونا اثر معنی داری دارد. لذا برنامه ریزی در جهت توسعه فعالیت بدنی در دوران کرونا و پسا کرونا برای کودکان و نوجوانان توصیه می شود.

Keywords:

فعالیت بدنی , نیمرخ روانشناختی , اضطراب , کرونا , تصویر بدنی , خودکارآمدی