اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا به همراه مکمل سیاهدانه بر گلوکز و انسولین رتهای مبتلا به دیابت نوع ۲

مقدمه توجه به رویکردهای مکمل و غیر دارویی نظیر فعالیت بدنی و استفاده از ترکیبات طبیعی مانند مکمل های گیاهی، به عنوان راهکاری برای مدیریت بهتر دیابت مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین هدف مطالعه حاضر اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا به همراه مکمل سیاه دانه بر گلوکز و انسولین رت های مبتلا به دیابت نوع ۲ بود. روش کار روش مطالعه حاضر به صورت نیمه تجربی بود. رتها بعد از یک هفته سازگاری با محیط آزمایشگاه بر اساس همسان سازی وزنی به گروه های کنترل سالم، شم کنترل دیابتی، تمرین، مکمل، تمرین مکمل تقسیم شدند که هر گروه ۸ سر در نظر گرفته شد. القای دیابت به روش تزریق داخل صفاتی استرپتوزوتوسین به میزان ۵۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به همراه حامل سالین نرمال انجام شد. تمرین هوازی تناوبی با شدت بالا شامل دویدن به مدت ۸ هفته بود. عصاره سیاهدانه پایان هر جلسه تمرینی به صورت گاواژ و با دوز موثر ۴۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم روز به موش ها خورانده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل یک راهه واریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که ۸ هفته تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل سیاه دانه اختلاف معنی داری را بر سطوح سرمی گلوکز (۰/۰۰۱=P) ایجاد کرد اما اختلاف سطوح سرمی انسولین (۰/۸۳=P) بین گروه های پژوهش معنی دار نبود. نتایج آزمون تعقیبی بیانگر آن است که سطوح سرمی گلوکز در گروه کنترل دیابت در مقایسه با گروه کنترل نرمال بالاتر و از نظر آماری این تفاوت معنی دار بود (۰/۰۰۱=P). تمامی مداخلات تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل یاری با سیاه دانه منجر به کاهش سطوح سرمی گلوکز در مقایسه با گروه کنترل دیابت گردید همه متغیرها (۰/۰۰۰=P). نتیجه گیری به طور کلی این تحقیق اهمیت استفاده از رویکردهای ترکیبی شامل ورزش و مکمل های طبیعی را در مدیریت دیابت نشان داده و بر ضرورت پژوهش های بیشتر برای درک بهتر مکانیسم های زیربنایی تاثیر این مداخلات تاکید می کند.

Keywords:

تمرین تناوبی با شدت بالا , سیاه دانه , گلوکز , انسولین , دیابت نوع ۲