تاثیر تمرین HIT و مکمل نانوسلنیوم بر بیان ژنهای ۱۰-IL و ۱۲-IL بافت بیضه در موش تحت مصرف داروی دگزامتازون

مقدمه: تمرین تناوبی و سلنیوم راهکاری موثر برای تقویت سیستم ایمنی است. هدف از پژوهش حاضر تاثیر تمرین HIT و مکمل نانوسلنیوم بر بیان ژنهای ۱۰-IL و ۱۲-IL بافت بیضه موشهای تحت مصرف دگزامتازون است. روش کار: ۴۰ سر رت نژاد ویستار در محدوده سنی ۱۰ هفته که به طور تصادفی در ۵ گروه ۸ نفره (سالم، تحت القای دگزامتازون (بیمار)، بیمار + تمرین تناوبی، بیمار + مصرف مکمل نانوسلنیوم، بیمار تمرین تناوبی + مصرف مکمل نانوسلنیوم) تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل ۵۱۲ تکرار ۱ دقیقه ای دویدن روی نوارگردان جوندگان با شدت ۲۴ تا ۳۰ متر در دقیقه معادل ۷۵ تا ۱۰۰ درصد بیشینه اکسیژن مصرفی با فواصل استراحت فعال ۷۵ ثانیه ای بود. این تمرینات شش روز در هفته به مدت چهار هفته اجرا شد. محلول نانوذرات سلنیوم آماده شده به میزان ۱۰۰ میلیگرم در سایز ۲۵۰ نانومتر به صورت گاواژ و یک روز درمیان به موشها داده شد. از تحلیل واریانس یک راهه برای تعیین اختلاف در متغیرهای بین گروهها در سطح معناداری (P>۰/۰۵) استفاده شد. کلیه محاسبات آماری با استفاده از نرم افزار Excel و SPSS نسخه ۲۵ انجام گرفت. نتایج: نتایج به دست آمده از پژوهش نشان داد تمرین تناوبی و مکمل نانوسلنیوم منجر به کاهش معنادار ۱۰-IL شد (P<۰/۰۵). همچنین بیان ژن ۱۲-IL همراه تمرین تناوبی و مکمل نانوسلنیوم منجر به افزایش معنادار شد (P<۰/۰۵). نتیجه گیری: با توجه به پژوهش حاضر به نظر می رسد تمرین تناوبی و مصرف مکمل نانوسلنیوم منجر به بهبود عملکرد ایمنی و احتمالا توانایی توسعه دفاع آنتی اکسیدانی و کاهش استرس اکسیداتیو سلولی شود.

Keywords:

تمرین تناوبی , مکمل نانو سلنیوم , ۱۰-IL , ۱۲-IL , دگزامتازون