تاثیر دو نوع برنامه تمرینی مبتنی بر بازی بر بهبود مهارتهای حرکتی بنیادی کودکان دارای تاخیر حرکتی

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر دو نوع برنامه تمرینی مبتنی بر بازی بر بهبود مهارتهای حرکتی بنیادی کودکان دارای تاخیر حرکتی در مدارس انجام شد. روش شناسی: طرح پژوهش آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه مورد پژوهش تمام کودکان ۷-۹ ساله دبستانی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند که به صورت تصادفی انتخاب و داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. در نهایت ۶۰ نفر که متناسب با اهداف تحقیق بودند انتخاب شدند. پس از آن پیش آزمون با استفاده از آزمون رشد حرکتی درشت (TGMD-۳) انجام گرفت و بر اساس نمره کسب کرده در این دو آزمون، داوطلبان به صورت تصادفی در ۳ گروه مساوی ۲۰ نفره (اگرگیم، سنتی و کنترل) جای داده شدند. گروه اول برنامه بازی های مجازی را در ۱۲ هفته (هر هفته ۲ جلسه) اجرا کردند. گروه دوم برنامه تمرینی سنتی (تمرینات مرسوم در مدارس) را در ۸ هفته (هر هفته ۲ جلسه) اجرا کردند. گروه سوم گروه کنترل که در آن داوطلبان بدون فعالیت سازمان دهی شده بودند. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل کواریانس نشان داد که تمرینات بازی های مجازی و سنتی بر مهارت های حرکتی درشت کودکان ابتدایی تاثیر مثبت دارد و بین تمرینات سنتی و اگزرگیم در بحث مهارت های حرکتی کودکان ابتدایی تفاوت معنی داری وجود ندارد. این دو نوع برنامه تمرینی نسبت به گروه کنترل تاثیر بیشتری داشتند (P<۰/۰۵). نتیجه گیری: بنابراین با طراحی بازی های مجازی و سنتی در محیط آموزشی می توان فرصت رشد مهارت های حرکتی بنیادی را فراهم نمود.

Keywords:

بازی های مجازی , سنتی , مهارت های حرکتی درشت