بررسی نگرش دانش آموزان ابتدایی شهرستان سرپل ذهاب نسبت به درس تربیت بدنی

فعالیت بدنی یکی از عواملی است که بر حفظ سلامتی افراد بسیار تاثیرگذار است. در همین راستا آموزش تربیت بدنی در مدارس هم جهت حفظ سلامتی و هم کشف و شناسایی استعدادهای ورزشی بسیار مهم است. هدف مطالعه حاضر بررسی نگرش دانش آموزان ابتدایی شهری شهرستان سرپل ذهاب نسبت به درس تربیت بدنی در سال ۱۴۰۳-۴ بوده است. روش شناسی این مطالعه یک تحقیق توصیفی مقطعی است که در سطح مدارس ابتدایی شهری شهرستان سرپل ذهاب انجام شده است. طی این پژوهش ۵۹۶ دانش آموز ابتدایی پایه های سوم، چهارم، پنجم و ششم از طریق نمونه گیری تصادفی طبقهای و تکمیل پرسشنامه مورد بررسی قرار گرفتند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی، آزمون کروسکال والیس و آزمون خی ۲ استفاده شده و داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تجزیه و تحلیل شده است. یافته ها ۴۱/۶۱ درصد از دانش آموزان دارای نگرش بسیار مثبت، ۲۹/۰۲ درصد دارای نگرش بی تفاوت، ۲۹/۳۷ درصد نیز دارای نگرش منفی به زنگ ورزش و تربیت بدنی در مدرسه بودند. بالاترین میانگین نگرش مثبت را دانش آموزان پایه سوم کسب کرده و کمترین میانگین نگرش مثبت مربوط به دانش آموزان پایه ششم بود. آزمون کروسکال والیس تفاوت های آماری معنی داری را بین نگرش مثبت دانش آموزان پایه های سوم و چهارم، سوم و پنجم، سوم و ششم، چهارم و پنجم، و چهارم و ششم نشان داد. بین پسران و دختران تفاوت آماری معنی داری از لحاظ میزان نگرش مثبت وجود داشته و دانش آموزان دختر نگرش پایین تر و منفی تری به زنگ تربیت بدنی مدارس داشتند. بحث و نتیجه گیری: نتیجه تحقیق حاضر نشان داد که درصد بالایی از دانش آموزان مقطع ابتدایی دارای یک نگرش منفی یا بی تفاوت به زنگ تربیت بدنی هستند. پیشنهاد می گردد مسئولان استانی و منطقه ای آموزش و پرورش با انجام اقدامات لازم نگاه دانش آموزان را به درس تربیت بدنی در جهتی مثبت تغییر داده و آنان را به زنگ تربیت بدنی مشتاق تر نموده و با انجام تدابیر مناسب بر جذابیت زنگ های ورزش بیفزایند.

Keywords:

تربیت بدنی , ورزش , مقطع ابتدایی , روانشناسی ورزشی