سرمایه اجتماعی در توسعه ورزش نقش داشته و به مثابه عنصری کلیدی در ورزش شناخته شده است. مطالعات نشان می دهد که سرمایه اجتماعی به دلیل ظرفیت زیاد در تقویت و توسعه تعاملات و ارتباطات و حس تعلق تاثیر عمیق فرهنگی و اجتماعی بر پیکره زیست اجتماعی می گذارد و از سویی دیگر ورزش نیز از عوامل توسعه سرمایه اجتماعی و تقویت ابعاد آن نظیر اعتماد اجتماعی، وفاق و همبستگی اجتماعی، مشارکت مدنی و غیره می باشد. از جمله عوامل اثرگذار در خصوص سرمایه اجتماعی می توان به ثبات و امنیت سیاسی اشاره نمود. هدف پژوهش حاضر شناسایی و تبیین نقش ثبات و امنیت سیاسی بر
آینده سرمایه اجتماعی در ورزش ایران بود که از لحاظ راهبرد هدف گذاری کاربردی و به لحاظ روش انجام کار توصیفی-تحلیلی است. روش گردآوری داده ها در فرایند پژوهش شامل: مرور منابع، پویش و پیمایش محیطی بود و داده های حاصل از مصاحبه نیمه ساختاریافته بر اساس دو مرحله کدگذاری اولیه و کدگذاری متمرکز در روش نظریه داده، بنیاد رهیافت ساخت گرایانه چارمز تحلیل شدند. جامعه آماری پژوهش شامل صاحب نظران و متخصصین حوزه جامعه شناسی، ارتباطات و رسانه ورزش و
آینده پژوهی دارای سوابق تجربی و علمی بود که به روش نمونه گیری هدفمند با تکنیک گلوله برفی تعداد ۱۷ نفر از بین آنها بر مبنای معیار خبرگی انتخاب گردیدند و معیار اشباع نظری در این روش به تعداد مصاحبه ها پایان داد. نتایج پژوهش نشان داد سرمایه اجتماعی تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار دارد که شناخت این عوامل و نحوه اثرگذاری آنها، در افزایش و ارتقا و بازتولید سرمایه اجتماعی و جلوگیری از افت و کاهش آن در میادین ورزشی و صنعت ورزش در
آینده نقش بسزایی دارد. ثبات و امنیت سیاسی به عنوان یکی از پیشران های کلیدی تاثیرگذار بر
آینده سرمایه اجتماعی در ورزش ایران نقش بسزایی در شکل دهی به زیرساخت ها و فرصت های توسعه در این حوزه دارد و زمانی که نهادهای ورزشی با چالش های سیاسی کمتری روبرو باشند، می توانند برنامه های خود را به طور موثرتری اجرا نمایند و موجب احساس رضایت و افزایش اعتماد و در نتیجه ارتقاء سرمایه اجتماعی گردند. دولت و سازمان ها و نهادهای دولتی با ایجاد و برقراری و حفظ ثبات و امنیت سیاسی و ایجاد شرایطی پایدار و با تفویض بخشی از اختیارات خود می توانند، نقش بسزایی در کاهش تنش های اجتماعی، ایجاد عدالت و فرصت های برابر، توزیع عادلانه امکانات، ایجاد محیط ورزشی اعتمادزا، توسعه و گسترش نهادهای مدنی و شبکه های اجتماعی و شکل دهی به زیرساخت ها داشته باشند و در نتیجه سبب جلب و افزایش اعتماد و انسجام و همبستگی میان جامعه ورزشی و مردم و مشارکت بیشتر در بخش ورزش و در نتیجه افزایش و ارتقای سرمایه اجتماعی در ورزش گردند و امکان برنامه ریزی و سرمایه گذاری در بخش های مختلف ورزشی و موفقیت بیشتری در جذب سرمایه های خارجی و داخلی و منابع مالی از سوی بخش های مختلف اعم از خصوصی و غیره را فراهم آورند و به بهبود و توسعه زیرساخت های ورزشی و فعالیت های اجتماعی مرتبط با ورزش یاری رسانند.