مطالعه مدیریت استعداد و مسئولیت پذیری اجتماعی در معلمان تربیت بدنی

مقدمه شامل تعریف مسئله و تاریخچه علمی مربوط به موضوع مقاله با اشاره به منابع می باشد. رجوع به منابع با ذکر شماره منبع مثال: [۲] باشد. لازم است در بخش مقدمه دستاوردهای علمی و فنی پژوهش نسبت به سایر پژوهش های انجام شده به صورت شفاف و روشن بیان شود. مطابق با ماهیت مقاله متن و بدنه اصلی مقاله می بایست توسط نویسنده یا نویسندگان تقسیم بندی مناسب گردد. روش شناسی این تحقیق کاربردی و از نوع توصیفی و همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق تمامی معلمان تربیت بدنی شهرستان گچساران به تعداد ۹۷ نفر بود، که از این تعداد ۸۵ نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گیری کل شمار با محقق همکاری کردند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه های استاندارد مدیریت استعداد احمدی و همکاران (۱۳۹۱)، مسئولیت اجتماعی سازمان کارول (۲۰۰۳) و سرمایه انسانی استراتژیک چانگ و هانگ (۲۰۰۵) بود. برای توصیف داده ها از روش های آمار توصیفی و برای تجزیه استنباطی داده ها از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون و معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها بر اساس جدول(۱)، بین متغیر مدیریت استعداد و همه مولفه های آن با متغیر مسئولیت پذیری اجتماعی آزمودنی ها رابطه (P۰/۰۱) وجود دارد و این رابطه از لحاظ آماری معنادار می باشد. جدول (۱) نتایج آزمون پیرسون در خصوص رابطه مدیریت استعداد و مولفه های آن با مسئولیت پذیری اجتماعی. جدول ۱ پیش بینی متغیر مسئولیت پذیری اجتماعی بر اساس مدیریت استعداد را نشان می دهد. همانگونه که مشاهده می شود، ضریب تعیین (تبیین) به دست آمده برابر با ۰/۲۴۰ است پس می توان نتیجه گرفت که ۲۴ درصد متغیر مسئولیت پذیری اجتماعی از طریق مدیریت استعداد تبیین می شود. این تحقیق با هدف تعیین ارتباط بین مدیریت استعداد با مسئولیت پذیری اجتماعی از طریق سرمایه انسانی استراتژیک در معلمان تربیت بدنی شهرستان گچساران انجام شد. یافته های آن بیانگر وجود رابطه مثبت و معنادار بین مدیریت استعداد و ابعاد آن با مسئولیت پذیری اجتماعی آزمودنی ها می باشد. همچنین نتایج تحقیق بیانگر قابلیت پیش بین معنادار مسئولیت پذیری اجتماعی از طریق مدیریت استعداد بود. بنابراین نتایج تحقیق نشان داد که مدیریت استعداد و ابعاد آن زمینه لازم را جهت ارتقای مسئولیت پذیری اجتماعی در آزمودنی ها فراهم می نماید. نتایج این تحقیق با نتایج تحقیقات ستوده آرانی و همکاران (۱۴۰۰)، ساعتی زارعی و همکاران (۱۳۹۹)، تقی زاده خانقا و هبادآورنهندی (۱۳۹۸)، کیاکجوری و میرتقیان رودسری (۱۳۹۷)، عسگرانی (۱۳۹۶)، داروغه عارفی و همکاران (۱۳۹۵)، خلیلوند و همکاران (۱۳۹۵)، صفائی (۱۳۹۵)، حاج ملک و همکاران (۱۳۹۴) و احمد و همکاران (۲۰۱۸) همخوانی دارد. در تبیین نتایج این فرضیه می توان بیان کرد که کلید موفقیت مدیریت استعداد در سازمان آن است که همه مدیران در هر سطحی نقش موثری را در این زمینه ایفا کنند. مدیریت به عنوان نماینده رسمی سازمان برای ایجاد هماهنگی و افزایش بهره وری در راس سازمان قرار دارد. موفقیت سازمان در تحقق اهداف در گرو چگونگی اعمال مدیریت و سبک های موثر رهبری است. مدیریت در نقش رهبری سازمان می تواند سبک های متفاوتی را در هدایت نیروی انسانی انتخاب کند. الگوهای رفتاری مناسب مدیر در هر سازمان باعث بوجود آمدن روحیه و انگیزش قوی در کارکنان می شود و میزان رضایت و مسئولیت پذیری آنها را از شغل و حرفه خویش افزایش می دهد. مدیران با استفاده از سبک صحیح رهبری می توانند رضایت شغلی، مسئولیت پذیری اجتماعی و تعهد سازمانی کارکنان و بهره وری سازمان خود را افزایش دهند. سازمان های موفق در بحث مدیریت استعداد آن هایی هستند که مدیران عالی آن در این زمینه حمایت لازم را داشته اند و همه مدیران زیرمجموعه را ملزم به رعایت آن دانسته اند. این حمایت دوطرفه است به این صورت که مدیریت استعداد با انتصاب افراد مناسب در مشاغل کلیدی از تصمیم گیری و تفکر مدیران حمایت می نماید.

Keywords:

مدیریت استعداد , مسئولیت پذیری اجتماعی , معلمان تربیت بدنی