رابطه بین بی قیدی اخلاقی با حساسیت به دوپینگ در ورزشکاران: نقش میانجی نگرش نسبت به دوپینگ

مقدمه و هدف: با توجه به ذات ممنوعه دوپینگ در ورزش و ناپسند بودن آن از منظر اجتماعی تحلیل عوامل مرتبط با دوپینگ در میان ورزشکاران به ویژه در سطوح رقابتی از اهمیت بالایی برخوردار است بنابراین هدف این پژوهش بررسی روابط ساختاری میان بی قیدی اخلاقی و حساسیت به دوپینگ در ورزشکاران با در نظر گرفتن نقش میانجی نگرش نسبت به دوپینگ می باشد. روش تحقیق: تحقیق حاضر با بهره گیری از روش توصیفی-همبستگی و به کارگیری معادلات ساختاری انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل ۲۸۶ ورزشکار حرفه ای و نیمه حرفه ای از رشته های مختلفی نظیر فوتبال، والیبال، بسکتبال، دو و میدانی، شنا، ژیمناستیک و بوکس می باشد که از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شده اند. برای اندازه گیری متغیرهای تحقیق از پرسشنامه های مرتبط با مدل کنترل مواد مخدر ورزشی استفاده شده است که شامل بی قیدی اخلاقی، حساسیت به دوپینگ و نگرش نسبت به دوپینگ می باشد به منظور ارزیابی روابط میان متغیرهای تحقیق، از روش معادلات ساختاری بهره برداری شده است. نتایج: نتایج تحقیق نشان داد که بین بی قیدی اخلاقی با حساسیت به دوپینگ (B=۰/۸۵۶، T=–۸/۸۶۹) و نگرش نسبت به دوپینگ (T=–۶/۴۵۷، ۶۳۲ ارتباط معناداری وجود دارد علاوه بر این رابطه ای معناداری بین نگرش نسبت به دوپینگ و حساسیت به دوپینگ (B=۰/۹۸۰، T=۹/۸۷۴) وجود داشت همچنین نگرش نسبت به دوپینگ رابطه بین بی قیدی اخلاقی با حساسیت به دوپینگ را به طور معناداری میانجیگری می کند (Z=۵/۲۷۵، p<۰/۰۰۱). در نهایت نتایج نشان داد که مدل تحقیق از برازش مناسبی برخوردار می باشد. نتیجه گیری: با توجه به این یافته ها توصیه می شود که برنامه های پیشگیرانه ای طراحی و اجرا گردد که به ورزشکاران امکان می دهد موضع اخلاقی مستحکمی در برابر دوپینگ اتخاذ کنند همچنین مربیان باید از ابزارهای لازم برای آموزش و القای این موضع به ورزشکاران خود بهره برداری کنند تا از این طریق اقدامات غیرقانونی که به یکپارچگی ورزش رقابتی آسیب می زند، رد شود.

Keywords:

ورزش , دوپینگ , اخلاق , حساسیت , نگرش