اثر تغییر اقلیم بر ردپای بوم شناختی بخش کشاورزی و صنایع غذایی

اثرات تغییر اقلیم در دهه های اخیر به ویژه برای کشورهای در حال توسعه افزایش یافته است. در این میان بخش کشاورزی نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. تغییر تولید مهمترین متغیر مورد توجه در بین فعالیت ها است در حالی که برخی ویژگی ها به ویژه ویژگی های بوم شناختی و محیط زیستی اثرات اعمال شده توسط تغییر اقلیم را منعکس نمی کند. در میان معیارها ردپای بوم شناختی نه تنها شرایط بوم شناختی را بیان می کند بلکه پیوندی میان مفاهیم اقتصادی و بوم شناختی ایجاد می کند. تمرکز این مطالعه بر بررسی پیامدهای اقتصادی و بوم شناختی تغییر اقلیم در ایران است. در این تحقیق سناریوی ناهنجاری دما برای بررسی تاثیر تغییر اقلیم بر بخش کشاورزی اقتصاد ایران ارزیابی شد. برای این منظور از ابزار مدل داده-ستانده استفاده شد. با توجه به ماهیت پویای تغییر اقلیم با استفاده از این مدل در شکل پویا برای یک دوره ۴۰ ساله شبیه سازی انجام شده است. نتایج این مطالعه بیانگر رشد سالانه ۲/۴۶ ردپای بوم شناختی بخش کشاورزی ایران بدون در نظر گرفتن اثرات تغییر اقلیم است که با در نظر گرفتن سناریوهای تغییر اقلیم این عدد به ۰/۸۱٪ تا ۱/۶۳٪ کاهش خواهد یافت. تغییر اقلیم، طی افق چهل ساله، منجر به کاهش رشد ردپای بوم شناختی بخش کشاورزی ایران خواهد شد. این امر هر چند که از زاویه تخریب بوم شناختی مفید ارزیابی می شود اما باید توجه داشت که ریشه این کاهش در از بین رفتن ظرفیت های تولید است. در میان زیربخش های کشاورزی نیز صنایع غذایی حدود یک سوم از ردپای بوم شناختی را شامل می شود و در کنار زیربخش دام و طیور این سهم به نیمی از کل ردپای زیر بخش های منتخب بالغ خواهد شد.

Keywords:

تغییر اقلیم , ردپای بوم شناختی , داده-ستانده , ایران