اولویت بندی کشت محصولات زراعی استان کرمان بر اساس مزیت نسبی با هدف دستیابی به امنیت غذایی

خوداتکایی در تامین امنیت غذایی از طریق ارتقا تولید محصولات کشاورزی است. در سال های اخیر روش های ناپایدار کشاورزی موجب عدم پایداری در تولید شده و امنیت غذایی را به مخاطره انداخته است. اولویت بندی کشت محصولات زراعی بیش از هر چیز به شرایط جوی وابسته است. با توجه به وقوع کم آبی در آینده احتمال می رود بخشی از زمین های آبی زراعی و باغی فعلی کشور، امکان کشت محصولات آبی را نداشته باشند. با توجه به محدودیت های عوامل تولید، ویژگی های اقلیمی و جغرافیایی استان کرمان شناسایی مزیت نسبی محصولات زراعی جهت تامین امنیت غذایی از اهمیت بالایی برخوردار است. عدم آگاهی از مزیت نسبی باعث استفاده نامناسب و غیر بهینه از منابع می شود؛ بنابراین شناخت مزیت نسبی محصولات در مناطق مختلف جهت برنامه ریزی و استفاده بهینه از امکانات مفید است. در این مطالعه داده های موردنیاز در تعیین اولویت کشت محصولات زراعی بر اساس مزیت نسبی با هدف دستیابی به امنیت غذایی از داده های سالنامه آماری ایران استان کرمان و همچنین داده آماری ایستگاه های مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی استان کرمان و به منظور بررسی هزینه و درآمد ایستگاه ها با مراجعه به اسناد و مدارک ایستگاه ها وضعیت هزینه و درآمد محصولات زراعی ایستگاه طی سال های ۱۳۹۸-۱۳۹۵ بررسی شد. در مطالعه حاضر با استفاده از شاخص های مزیت نسبی یعنی شاخص هزینه منابع داخلی (DRC)، شاخص نسبت هزینه به منفعت اجتماعی (SCB) و شاخص سود خالص اجتماعی (NSP) رتبه بندی محصولات زراعی و انطباق تولیدات با محدودیت منابع آب و اولویت بندی کشت با الگوهای مزیت نسبی با هدف دستیابی به امنیت غذایی در استان کرمان مورد بررسی قرار گرفت.

Keywords:

اولویت بندی کشت محصولات زراعی , مزیت نسبی , امنیت غذایی , استان کرمان