بررسی تاثیر تشکیل شرکت تعاونی آب بران بر بهره وری کشاورزان از منابع آبی مطالعه موردی استان تهران

آب به عنوان عمده ترین نهاده کشاورزی در پیشبرد اهداف توسعه کشاورزی و اقتصادی از جایگاه ویژه ای برخوردار است. امروزه در بسیاری از کشورها تشکل های آب بران در قالبی قانونی بر مبنای مدیریت بخشی، در جهت بهره وری و توسعه دستگاه های آبیاری و انتقال آب ایجاد می گردند و به عنوان یک سیستم مردم نهاد باعث افزایش درآمد اعضا و همچنین سوددهی عوامل تولید شده اند. تعاونی ها نقش بسزایی در افزایش راندمان آبیاری و کاهش مصرف آب دارند. به طور کلی هدف از این مطالعه تحلیل آثار اقتصادی مشارکت بهره برداران در مدیریت منابع آب کشاورزان استان تهران و برآورد تابع تولید ذرت با متغیر مجازی عضویت در دو گروه جهت بررسی تفاوت فناوری و بررسی بهره وری کل عوامل تولید طبق شاخص ترنکویست در دو گروه مشارکت کننده و غیر مشارکت کننده است. در این پژوهش به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی آزمون های مقایسه میانگین و نرم افزارهای SPSS و EVIEWS۱۰ استفاده شده است. بدین منظور تعداد ۱۲۱ پرسشنامه از بهره بردار عضو و غیر عضو تعاونی آب بران منطقه مطالعاتی جمع آوری گردید. نتایج نشان می دهد گروه بهره برداران مشارکت کننده مصرف آب کمتری نسبت به گروه دیگر داشته و از عملکرد بهره وری و سودآوری بیشتری نسبت به سایرین برخوردارند. بدین معنی که عضویت در این تعاونی در مدیریت مصرف آب نقش به سزایی داشته است. متغیر عضویت با کشش تولیدی مثبت در سطح ۵ درصد معنادار شده و نشان دهنده موثر بودن فناوری تولید در گروه کشاورزان عضو تعاونی هست. از این رو، پیشنهاد می شود تا با تخصیص بودجه لازم از تاسیس تعاونی ها در سایر مناطق حمایت لازم به عمل آمده و دولت، نظارت و مدیریت مصرف آب در مناطق کشاورزی را به کارشناسان ماهر این حوزه سپرده و گسترش این سازمان ها را در اولویت مدیریت آب قرار دهد.

Keywords:

مدیریت آب , تعاونی های آب بران , بهره وری , کل سودآوری , عملکرد , تابع تولید