ناامنی غذایی و اهداف توسعه پایدار در ایران (۱۳۹۴-۱۴۰۱)

امنیت غذایی به عنوان یکی از اهداف اصلی توسعه پایدار بوده و دسترسی به مقدار کافی مواد غذایی و سلامت تغذیه ای همواره به عنوان یکی از محورهای اصلی توسعه پایدار مورد تاکید بوده است. در این راستا، هدف از این مطالعه تحلیل ناامنی غذایی در ایران در راستای دستیابی به اهداف توسعه پایدار است. لذا با استفاده از اطلاعات خام طرح نمونه گیری هزینه و درآمد خانوار و با استفاده از شاخص FGT به بررسی وضعیت ناامنی غذایی در مناطق شهری و روستایی ایران برای سال های ۱۳۹۴ - ۱۴۰۱ پرداخته شد. نتایج نشان داد شیوع ناامنی غذایی در سال ۱۳۹۴ در دسترسی به کالری و پروتئین مورد نیاز بدن در منطقه های شهری ۳۵/۷۳ درصد و ۳۱/۱۲ درصد و در منطقه های روستایی به ترتیب ۲۹/۹۵ درصد و ۲۷/۳۹ درصد است. براساس نتایج در سال های اخیر ناامنی غذایی در دسترسی به کالری و پروتئین مورد نیاز بدن در مناطق شهری و روستایی کشور ایران روندی افزایشی داشته است. به طوری که در سال ۱۴۰۱، ناامنی غذایی در دسترسی به کالری و پروتئین مورد نیاز بدن در منطقه های شهری ایران به ۴۸/۰۶ درصد و ۴۲/۳۸ درصد و در منطقه های روستایی به ۴۴/۳۵ و ۴۰/۶۸ درصد افزایش یافته است. این روند صعودی نشان می دهد کشور ایران در دستیابی به امنیت غذایی که از اهداف توسعه پایدار است، دچار مشکل شده است. بنابراین با توجه به نتایج مطالعه حاضر پیشنهاد می شود شناسایی و حمایت از گروه های آسیب پذیر در برابر ناامنی غذایی و نظارت بر ناامنی غذایی خانوارها در مناطق شهری و روستایی مورد توجه قرار گیرد.

Keywords:

اهداف توسعه پایدار , ناامنی غذایی , شاخص FGT , کالری , پروتئین , ایران