تاثیر جهانی شدن بر ردپای اکولوژیکی ایران

در مطالعه حاضر به ارزیابی اثرات جهانی شدن از منظرهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بر ردپای اکولوژیکی (EF) به عنوان نماینده ای از تقاضای محیط زیستی انسان پرداخته شد. به منظور دستیابی به این هدف، از روش الگوی خودرگرسیونی با وقفه های توزیعی (ARDL) با استفاده از داده های سری زمانی طی دوره ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۹ در ایران بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که جهانی شدن اقتصادی و سیاسی در بلندمدت اثرات مثبت و معنی داری بر ردپای اکولوژیکی دارد به طوری که افزایش یک واحدی متغیرهای جهانی شدن اقتصادی و سیاسی به ترتیب منجر به افزایش ۰/۲۳ و ۰/۱۹ درصدی شاخص ردپای اکولوژیکی می شود. این در حالی است که جهانی شدن اجتماعی، اثر منفی و معنی داری بر ردپای اکولوژیکی محیط زیستی دارد. همچنین نتایج این مطالعه نشان داد، مصرف انرژی، GDP، توسعه مالی و جمعیت منجر به افزایش ردپای اکولوژیکی می شود که در بین این متغیرها، بیشترین اثر مربوط به متغیر مصرف انرژی (۱/۵۴۰) و کمترین اثر مربوط به متغیر توسعه مالی (۰/۹۶۲) است. بنابراین، لزوم توجه به ارتباطات اجتماعی در سطح بین المللی در جهت آگاهی جمعیت نسبت به مسائل محیط زیستی و همچنین کنترل مصرف انرژی می تواند فشار اکولوژیکی را کاهش و بهبود شرایط محیط زیستی را نتیجه دهد.

Keywords:

جهانی شدن , ردپای اکولوژیکی , تغییرات محیط زیستی جهان , شاخص KOF