توسعه درونی شهر با رویکرد رشد هوشمند

هدف اصلی این پژوهش تحلیل و تبیین چارچوب مفهومی توسعه درونی شهر با تمرکز بر مولفه های شهر هوشمند است تا سازوکار هم افزایی این دو رویکرد در دستیابی به توسعه شهری پایدار مشخص شود. این تحقیق با اتخاذ یک روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از تکنیک فراتحلیل مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام پذیرفته است. یافته ها نشان می دهند که توسعه درونی، زمانی اثربخش تر است که با راهکارهای هوشمند پشتیبانی شود. مولفه های شهر هوشمند (شامل زیرساخت های ارتباطی، داده های بزرگ و سامانه های (IoT) می توانند چالش های توسعه درونی مانند تراکم پذیری، مدیریت منابع و حمل و نقل را کاهش دهند. شاخص های کلیدی هم افزایی شامل: بهینه سازی مصرف انرژی از طریق شبکه های هوشمند، مدیریت هوشمند ترافیک در مناطق متراکم و مشارکت فعال شهروندان از طریق پلتفرم های دیجیتال در تصمیم گیری های محلی توسعه درونی است. این تلفیق منجر به افزایش کارایی فضایی و عدالت اجتماعی در هسته شهر می شود. توسعه درونی با رویکرد هوشمند، نه تنها یک راهبرد کالبدی برای مهار رشد پراکنده است بلکه یک پارادایم مدیریت شهری نوین محسوب می شود. تلفیق هوشمندی توانایی شهرها را در استفاده بهینه از منابع موجود و کاهش اثرات زیست محیطی ناشی از افزایش تراکم بهبود می بخشد، بنابراین سیاست گذاران شهری باید رویکرد توسعه درونی را از طریق سرمایه گذاری در زیرساخت های داده محور و سامانه های هوشمند به عنوان یک محور اصلی برای پایداری اکولوژیک و اقتصادی شهری در نظر بگیرند.

Keywords:

توسعه درونی , شهر , شهر هوشمند , پایداری شهری , تراکم پذیری , فناوری اطلاعات شهری