معماری بومی و اقتصاد چرخشی بازیابی مصالح و الگوهای ساخت وساز در محیط شهری

شهرهای معاصر با چالش های عظیم زیست محیطی از جمله مصرف بیش از حد منابع، تولید انبوه پسماند و انتشار گازهای گلخانه ای مواجه هستند. در این میان بخش ساختمان سهم عمده ای در این بحران دارد. اقتصاد چرخشی به عنوان یک پارادایم جایگزین برای مدل خطی مرسوم تولید-مصرف-دورریخت، راه حلی برای کاهش این فشارها ارائه می دهد. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی استدلال می کند که معماری بومی به عنوان گنجینه ای از دانش تجمیع شده طی قرون پیشگام اصول اقتصاد چرخشی بوده است. هدف این پژوهش بررسی راهکارهای نهفته در معماری بومی برای بازیابی مصالح و الگوهای ساخت وساز در محیط های شهری معاصر است. با استناد به نمونه های شاخص نشان داده می شود که چگونه استراتژی هایی چون استفاده از مصالح بومی و قابل بازیافت، طراحی برای انعطاف پذیری و تغییر کاربری، و بهره گیری از الگوهای انطباق پذیر با اقلیم می توانند به خلق شهرهایی کم کربن، resilient و پایدار کمک کنند. نتایج این تحقیق حاکی از آن است که تلفیق خردمندانه دانش بومی با فناوری های نوین مسیری کارآمد و باصرفه برای تحقق اهداف اقتصاد چرخشی در صنعت ساخت وساز شهری فراهم می آورد.

Keywords:

معماری بومی , اقتصاد چرخشی , بازیابی مصالح , پایداری شهری , الگوهای ساخت وساز , مصالح هوشمند