نقش فضاهای عمومی در احیای کالبدی و اجتماعی بافتهای فرسوده شهری

بافتهای فرسوده شهری به عنوان یکی از چالشهای اساسی کلان شهرهای معاصر علاوه بر مشکلات کالبدی، با مسائل عمیق اجتماعی و اقتصادی نیز دست به گریبانند. رویکردهای صرفا کالبدی و مبتنی بر تخریب و بازسازی، نتوانسته اند به طور جامع به احیای این بافتها بپردازند. این مقاله با هدف تبیین نقش محوری فضاهای عمومی به عنوان عاملی کلیدی در تلفیق ابعاد کالبدی و اجتماعی احیاء به روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی ادبیات موضوع به این پرسش می پردازد که فضاهای عمومی چگونه می توانند به کاتالیزوری برای احیای جامع نگر بافتهای فرسوده تبدیل شوند؟ یافته ها نشان می دهد که فضاهای عمومی با ارتقای کیفیت محیطی، تقویت حس تعلق مکانی، ایجاد پویایی اقتصادی، تسهیل تعاملات اجتماعی و نهادینه سازی مشارکت مردمی نه تنها به بهسازی کالبدی کمک می کنند بلکه بستری برای بازتولید سرمایه اجتماعی و هویت جمعی در این بافتها فراهم می سازند. این مقاله می گیرد که اتخاذ راهبرد احیاء از طریق فضاهای عمومی می تواند به عنوان یک راهبرد کم هزینه، پایدار و نتیجه بخش انسان محور، جایگزین مناسبی برای طرحهای پرهزینه و یک سویه بازآفرینی باشد.

Keywords:

فضاهای عمومی , بافت فرسوده , احیای کالبدی , احیای اجتماعی , سرمایه اجتماعی , هویت مکانی