بررسی عملکرد آسفالت های متخلخل در کاهش رواناب سطحی و افزایش ایمنی جاده ها در شرایط آب و هوایی مختلف

رشد شهرنشینی و گسترش سطوح نفوذناپذیر موجب تشدید پدیده رواناب سطحی و بروز سیلاب های شهری شده است. از سوی دیگر کاهش اصطکاک سطح جاده در شرایط بارانی یکی از عوامل اصلی کاهش ایمنی تردد است. آسفالت متخلخل Porous Asphalt به عنوان یک راهکار نوین در مدیریت پایدار آب های شهری و افزایش ایمنی راه ها مطرح شده است. این پژوهش به بررسی عملکرد این نوع آسفالت در کاهش حجم و دبی اوج رواناب و همچنین بهبود شاخص های ایمنی مانند کاهش پاشش آب، کمسویی و افزایش اصطکاک می پردازد. با مرور سیستماتیک مطالعات تجربی و شبیه سازی های هیدرولوژیکی، مشخص شد که آسفالت های متخلخل با تخلخل ۲۵-۱۵ درصد قادرند تا ۷۰-۹۰ درصد از رواناب ناشی از بارش های با دوره بازگشت کوتاه را جذب و نفوذ دهند. همچنین به دلیل زهکشی سریع آب از سطح، ضریب اصطکاک طولانی مدت در شرایط بارانی حفظ شده و پدیده پاشش آب و کمسویی (Splash and Spray) به میزان قابل توجهی (تا ۵۰ درصد) کاهش می یابد. چالش های اصلی این فناوری احتمال گرفتگی منافذ و کاهش عمر مفید در مناطق سردسیر است که با راهکارهایی مانند طراحی بهینه، ساختار، استفاده از مصالح با دانه بندی مناسب و برنامه های تعمیر و نگهداری پیشگیرانه قابل مدیریت هستند. نتایج این مطالعه حاکی از پتانسیل بالای آسفالت متخلخل به عنوان یک راهکار دو منظوره برای ایجاد زیرساخت های resilient ایمن در شهرهای امروزی است.

Keywords:

آسفالت , متخلخل , رواناب سطحی , مدیریت سیلاب , شهری , ایمنی , راه , اصطکاک سطحی , توسعه پایدار