بهبود خواص روسازی آسفالتی با استفاده از ضایعات پلاستیکی یک راهکار پایدار برای مدیریت پسماند و ارتقای عملکرد

افزایش روزافزون ضایعات پلاستیکی به یک چالش زیست محیطی عمده در سطح جهانی تبدیل شده است. از سوی دیگر روسازی های آسفالتی به عنوان بخش حیاتی از زیرساخت های حمل و نقل، همواره در معرض ترک خوردگی، شیار شدگی و سایر آسیب ها قرار دارند. این پژوهش به بررسی پتانسیل استفاده از ضایعات پلاستیکی به ویژه پلی اتیلن ترفتالات (PET) و پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) به عنوان یک modifier در قیر و مخلوط آسفالتی می پردازد. هدف اصلی، ارزیابی تاثیر این مواد بر خواص رئولوژیکی قیر و عملکرد مهندسی مخلوط آسفالتی است. در این مطالعه، مروری جامع بر پژوهش های پیشین صورت گرفته و سپس روش های مختلف اختلاط (روش خشک و روش تر) مورد بحث قرار می گیرد. نتایج حاصل از مطالعات متعدد نشان می دهد که افزودن ضایعات پلاستیکی به قیر روش (تر) می تواند منجر به افزایش قابل توجه درجه نرمی قیر، کاهش حساسیت دمایی و بهبود مقاومت در برابر پیری شود. در روش خشک، پلاستیک های خرد شده به عنوان بخشی از سنگدانه ها عمل کرده و باعث افزایش پایداری مارشال، مقاومت در برابر شیار شدگی و الاستیسیته مخلوط آسفالتی می شوند. این بهبودها ناشی از تشکیل شبکه پلیمری در ماتریس قیر و افزایش چسبندگی بین قیر و سنگدانه است. علاوه بر مزایای فنی این فناوری، مزایای زیست محیطی چشمگیری از جمله کاهش مصرف قیر خام، کاهش حجم پسماند و کاهش ردپای کربن را به همراه دارد. با این حال چالش هایی همچون یکنواختی اختلاط، پایداری طولانی مدت و تدوین استانداردهای فنی مناسب نیازمند توجه بیشتر است. این مقاله نتیجه می گیرد که به کارگیری ضایعات پلاستیکی در روسازی های آسفالتی، یک راهبرد امیدوار کننده و پایدار برای دستیابی به روسازی های با دوام تر و همسو با اقتصاد چرخشی است.

Keywords:

روسازی آسفالتی , ضایعات پلاستیکی , قیر اصلاح شده , روش خشک , روش تر , پایداری , عملکرد مکانیکی