بازآفرینی حکمت و زیبایی واکاوی تاثیر فلسفه و نقوش سنتی بر کالبد معماری معاصر ایران

معماری معاصر ایران در میانه تقابل سنت و مدرنیته همواره به دنبال یافتن هویتی مستقل و در عین حال rooted در گذشته خود بوده یعنی «مبانی فلسفی و نقوش و تزئینات سنتی بر کالبد فیزیکی معماری معاصر تدوین شده است. پرسش اصلی این است که چگونه این مفاهیم انتزاعی و نمادین در قالب های جدید و با کارکردهای معاصر تجسم می یابند. روش تحقیق در این مقاله توصیفی - تحلیلی بوده و با مطالعه موردی چند اثر شاخص معماری معاصر ایران همراه است. یافته های تحقیق نشان می دهد که تاثیر فلسفه و نقوش سنتی را می توان در سه سطح اصلی دنبال کرد: ۱. تاثیر در سطح کالبد و فرم بازinterpretation مفاهیمی چون مرکزگرایی (بهشت به مثابه باغ مرکزی)، درون گرایی خلوتگاه در برابر هیاهوی شهر و تعادل میان خلا و ملا فضای مثبت و منفی در پلان و حجم بناها. ۲. تاثیر در سطح نماد و معنا: استفاده از نقوش هندسی اسلامی، اسلیمی و حتی مفاهیم عرفانی مانند حرکت از ظلمت به نور نمادین سازی در مسیرهای حرکتی که به فضای معماری لایه ای معنوی می بخشد. ۳. تاثیر در سطح مصالح و ساختار به کارگیری مصالح بومی مانند خشت آجر و کاشی با نگاهی معاصر و تکنولوژیک. در نهایت این مقاله نتیجه می گیرد که موفق ترین نمونه های معماری معاصر ایران آثاری هستند که به جای تقلید سطحی از فرم های گذشته به بازآفرینی روح و حکمت نهفته در سنت پرداخته و آن را در گفتگویی پویا با الزامات جهان معاصر قرار می دهند.

Keywords:

معماری معاصر , ایران , فلسفه اسلامی , نقوش سنتی , هویت , معماری , کالبد معماری , سنت و مدرنیته , نمادگرایی