سیاست های فرهنگی و تاثیر آن بر پویایی هنرهای تجسمی مطالعه موردی ایران در بافت جهانی

بر سیاست های فرهنگی به عنوان مجموعه ای از اقدامات آگاهانه دولتی و نهادی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری هدایت و محدودسازی میدان هنرهای تجسمی ایفا می کنند. این پژوهش با رویکردی تحلیلی توصیفی و با بهره گیری از روش کتابخانه ای، به بررسی تاثیرات چندسویه سیاست های فرهنگی بر پویایی شامل خلاقیت، تولید، نقد، آموزش، عرضه و تقاضا در حوزه هنرهای تجسمی می پردازد. تمرکز اصلی مقاله تحلیل موردی ایران از دوره مدرنیزاسیون تاکنون است اما با نگاهی تطبیقی به نمونه هایی از دیگر کشورها برای درک بهتر مکانیزم های جهانی. یافته ها نشان می دهد سیاست ها می توانند هم به عنوان محرک از طریق حمایت مالی، تاسیس نهادهای آموزشی و موزه ها، تقویت بازار و هم به عنوان عامل بازدارنده از طریق سانسور، ایدئولوژی سازی افراطی، بوروکراسی دست و پاگیر عمل کنند. پویایی هنرهای تجسمی در ایران نیز در تعامل پیچیده و تنش آلود با سیاست های فرهنگی دولتی به ویژه پس از انقلاب ۱۳۵۷ و نیز تحولات اجتماعی و فناورانه قرار داشته است. مقاله نتیجه می گیرد که سیاست های فرهنگی کارآمد، سیاست هایی هستند که با حفظ استقلال نسبی میدان هنر، بستری غیرمستقیم، شفاف و پایدار برای تولید، نقد و تبادل فراهم آورند و از تقلیل هنر به ابزار صرفا تبلیغاتی یا اقتصادی پرهیز کنند.

Keywords:

سیاست فرهنگی , هنرهای تجسمی , پویایی هنری , ایران , حمایت دولتی , سانسور , میدان هنری