بررسی تاثیر سرمایه اجتماعی بر تاب آوری سازمانی در شرایط بحران ارائه یک مدل مفهومی

در عصر حاضر، سازمان ها به طور فزاینده ای با بحران های مختلفی از قبیل همه گیری ها، بلایای طبیعی، شوک های اقتصادی و بی ثباتی های سیاسی مواجه هستند. تاب آوری سازمانی به عنوان قابلیت سازمان برای پیش بینی، آمادگی، پاسخ و سازگاری با این تغییرات و بحران ها شناخته می شود. از سوی دیگر سرمایه اجتماعی به عنوان شبکه ای از روابط مبتنی بر اعتماد، هنجارهای مشترک و مشارکت نقش حیاتی در تقویت توانایی های سازمان ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سرمایه اجتماعی بر تاب آوری سازمانی در شرایط بحران انجام شده است. روش تحقیق، حاضر توصیفی-تحلیلی و از نوع کتابخانه ای است که با مرور نظام مند ادبیات موضوع، به تبیین ارتباط بین این دو متغیر پرداخته است. یافته ها به وضوح نشان می دهند که سرمایه اجتماعی از طریق ابعاد خود (شبکه ای، شناختی و نهادی) با تقویت اعتماد، تسهیل تبادل اطلاعات، افزایش همکاری و ایجاد حس تعلق سازمانی، ظرفیت سازمان برای عبور از بحران را به طور معناداری افزایش می دهد. در پایان یک مدل مفهومی ارائه شده است که چگونگی این تاثیرگذاری را نشان می دهد و راهکارهای عملی برای مدیران سازمان ها به منظور سرمایه گذاری بر روی توسعه سرمایه اجتماعی برای ارتقای تاب آوری پیشنهاد شده است.

Keywords:

سرمایه اجتماعی , تاب آوری سازمانی , بحران , اعتماد , شبکه های اجتماعی , مدیریت بحران