بررسی نقش شهرسازی هوشمند در بهبود نظام مدیریت املاک و سرمایه شهری

تحول مفاهیم شهرسازی در دهه های اخیر موجب شکل گیری پارادایمی تازه در فهم رابطه میان داده، فضا و سرمایه شهری شده است. شهرسازی هوشمند به عنوان چارچوبی نظام مند برای بازآرایی ساختارهای فضایی و مدیریتی، ظرفیت آن را دارد که نظام های سنتی مدیریت املاک و دارایی های شهری را به نظام هایی مبتنی بر داده و تحلیل های بلادرنگ تبدیل کند. هدف این پژوهش واکاوی تحلیلی نقش شهرسازی هوشمند در بازتعریف سازوکارهای مدیریت املاک و سرمایه شهری و تبیین چگونگی تاثیر هم افزایی میان فناوری های داده محور و نظام های تصمیم سازی شهری در بهبود بهره وری فضایی و اقتصادی است. روش پژوهش به صورت کتابخانه ای و مروری انجام شده و از ترکیب منابع نظری، اسناد بین المللی، مطالعات تطبیقی و تحلیل های تحلیلی مفهومی برای دستیابی به چارچوبی جامع از ارتباط میان شهرسازی هوشمند و مدیریت املاک شهری بهره گرفته شده است. یافته ها نشان می دهد که شهرسازی هوشمند از طریق ادغام زیرساخت های اطلاعات مکانی، سامانه های حسگرمحور و مدل های تحلیلی، داده زمینه ای فراهم می سازد که در آن دارایی های شهری به صورت پویا و شفاف قابل ردیابی، ارزیابی و پیش بینی می شوند. این امر موجب تحول در مفهوم مالکیت، ارزش گذاری زمین و گردش سرمایه شهری شده و ساختار تصمیم گیری شهری را از سطح توصیفی به سطح تحلیلی و پیشنگر منتقل می سازد. همچنین نتایج پژوهش حاکی از آن است که شهرهای مبتنی بر فناوری های هوشمند با ایجاد پیوند میان داده های فضایی و شاخص های اقتصادی، توانسته اند مدل های دقیق تری برای تحلیل رفتار سرمایه و بهینه سازی کاربری زمین ارائه دهند. در این بستر نظام مدیریت املاک به عنوان هسته ای داده محور عمل کرده و نقش خود را از ثبت و کنترل دارایی به تحلیل و تنظیم جریان سرمایه ارتقا می دهد. بر این اساس شهرسازی هوشمند نه صرفا ابزاری فناورانه بلکه بستری نظری و ساختاری برای بازتعریف تعامل میان داده، فضا و سرمایه در نظام های شهری جهانی محسوب می شود و مبنای شکل گیری شهرهایی کارآمد، شفاف و مبتنی بر چرخه پایدار سرمایه و دارایی را فراهم می سازد.

Keywords:

اقتصاد شهری , داده های مکانی , سرمایه شهری , شهرسازی هوشمند