شهر تاب آور در برابر زلزله با رویکرد برنامه ریزی کاربری زمین (مطالعه موردی منطقه ۵ شهرداری همدان)

تاب آوری شهری در برابر مخاطرات طبیعی به ویژه زلزله یکی از مهم ترین چالش های شهرهای پرجمعیت ایران است. تاب آوری تنها به مقاوم سازی سازه ها محدود نمی شود بلکه توزیع مناسب کاربری اراضی، تراکم جمعیت، کیفیت شبکه معابر و دسترسی به فضاهای باز و خدمات اضطراری نقش تعیین کننده ای در کاهش آسیب پذیری دارد. این پژوهش با هدف ارزیابی تاب آوری کالبدی منطقه ۵ شهرداری همدان انجام شد. روش پژوهش توصیفی - تحلیلی بوده و داده ها بر اساس نقشه های کاربری اراضی، تراکم ساختمانی، شبکه معابر و قابلیت دسترسی به خدمات اضطراری جمع آوری شده اند. نتایج نشان می دهد که توزیع نامتوازن کاربری ها، تراکم بالای بافت فرسوده و کمبود فضاهای باز و خدمات اضطراری تاب آوری منطقه را کاهش داده است. بر اساس یافته ها، بازنگری در الگوی کاربری اراضی، بهبود شبکه معابر، تقویت فضاهای پشتیبان شهری و آموزش عمومی می تواند تاب آوری منطقه را افزایش دهد.

Keywords:

تاب آوری شهری , زلزله , برنامه ریزی کاربری زمین , منطقه ۵ همدان , آسیب پذیری کالبدی