مدل های تلفیقی برنامه ریزی اقتصادی و اجتماعی برای ارتقای کیفیت زندگی در ایران

برنامه ریزی اقتصادی و اجتماعی در معماری و شهرسازی ایران به عنوان یکی از محورهای کلیدی توسعه پایدار، نقشی بنیادین در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کند. رشد سریع جمعیت شهری، مهاجرت های گسترده، فشار بر منابع طبیعی و انرژی، و نابرابری در دسترسی به خدمات شهری ضرورت بازنگری در سیاست های اقتصادی و اجتماعی را آشکار ساخته است. این مقاله با هدف ارائه یک مدل تلفیقی به بررسی پیوند میان اقتصاد شهری، عدالت اجتماعی و معماری پایدار می پردازد. در بخش اقتصادی بر سرمایه گذاری در زیرساخت های سبز، مدیریت منابع، انرژی، حمایت از اقتصاد محلی و استفاده از فناوری های نوین برای کاهش هزینه ها تاکید شده است. در بخش اجتماعی عدالت، فضایی، مشارکت شهروندان در تصمیم گیری های شهری، تقویت سرمایه اجتماعی از طریق فضاهای عمومی و فرهنگی و حفظ هویت تاریخی و فرهنگی شهرها مورد توجه قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق سیاست های اقتصادی و اجتماعی می تواند به ایجاد شهرهایی کارآمد، انسانی و پایدار منجر شود؛ شهرهایی که نه تنها از نظر کالبدی و زیست محیطی مقاوم هستند بلکه از نظر اجتماعی نیز عدالت و همبستگی را تقویت می کنند. در نهایت مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران شهری و معماران ایرانی با بهره گیری از مدل های تلفیقی و فناوری های نوین در کنار حفظ ارزش های فرهنگی و بومی مسیر توسعه پایدار را دنبال کنند. این رویکرد می تواند الگویی برای آینده شهرهای ایران باشد که در آن، اقتصاد، اجتماع و معماری در تعامل سازنده قرار گرفته است.

Keywords:

برنامه ریزی اقتصادی شهری , برنامه ریزی اجتماعی , کیفیت زندگی شهری , سرمایه اجتماعی