تحلیل عدالت اجتماعی در توزیع خدمات شهری در شیراز

عدالت اجتماعی یکی از مهمترین پایه های برنامه ریزی شهری است و میزان تحقق آن را می توان در نحوه توزیع خدمات شهری بین شهروندان دید. در این تحقیق وضعیت عدالت اجتماعی در توزیع خدمات شهری در کلان شهر شیراز بررسی شده است. هدف پژوهش این است که مشخص شود خدمات شهری مثل آموزشی، درمانی، فرهنگی و فضای سبز تا چه اندازه به صورت عادلانه در سطح شهر پخش شده اند. بررسی ها نشان می دهد که توزیع خدمات در شیراز متوازن نیست و بیشتر خدمات در مناطق مرکزی و شمالی شهر متمرکز شده اند، در حالی که مناطق جنوبی و شرقی با کمبود امکانات مواجه اند. این نابرابری بیشتر به خاطر عواملی مثل تمرکز سرمایه گذاری در مناطق برخوردار، ضعف برنامه ریزی فضایی و رشد نامنظم کالبدی شهر به وجود آمده است. نتیجه این وضعیت، کاهش کیفیت زندگی، احساس تبعیض فضایی و پایین آمدن انسجام اجتماعی در بین ساکنان مناطق کم برخوردار است. در پایان، برای بهبود وضعیت عدالت اجتماعی در شیراز پیشنهادهایی مثل توجه بیشتر به مناطق حاشیه ای، استفاده از ابزارهای دقیق مکانی مثل GIS، افزایش مشارکت مردم در تصمیم گیری ها و بازنگری در سیاست های توسعه شهری ارائه شده است.

Keywords:

عدالت اجتماعی , عدالت فضایی , خدمات شهری , توزیع فضایی , نابرابری شهری , شیراز