روش های نوین مدیریت منابع آب در شرایط خشکسالی با تاکید بر کاربرد پذیری در شهرستان رفسنجان

کاهش بارندگی و افزایش آلودگی منابع آب از یک طرف و افزایش سریع تقاضای آب به دلیل افزایش جمعیت و بهبود سطح زندگی در کنار تغییرات اقلیمی از سوی دیگر دامنه بحران آب در سراسر جهان و ایران را گسترده نموده و به تبع آن در تولید محصولات کشاورزی آب به عامل محدودکننده ای تبدیل شده است و همچنین وقوع خشکسالی های پیاپی در سال های اخیر و به وجود آمدن محدودیت های منابع آب، زمینه ساز ایجاد نگرانی در سطوح مختلف جامعه و به تبع آن در سطوح کارشناسی و مدیریتی مربوط شده است. متاسفانه منابع آبی محدود و محدودتر می شود و همه ساله بخش قابل توجهی از آن به علت تغییر کیفیت از چرخه مصرف خارج می شود و از طرفی مصرف و تقاضا برای آب همواره رو به افزایش است. از جمله خشکسالی های پیاپی در رفسنجان موجب افت شدید آب های زیرزمینی، افزایش شوری خاک و بروز فرونشست شده است. بر اساس یک گزارش، نود و دو درصد آب مصرفی ایران مربوط به بخش کشاورزی است که به دنبال آن سبب برداشت بی رویه از منابع آب زیرزمینی شده و این به نوبه خود سبب وارد آمدن صدمات جبران ناپذیر بر پتانسیل آبی شده است. به طور مثال، وابستگی اقتصادی منطقه به کشت پسته فشار مضاعفی بر آبخوان ها وارد کرده و پایداری تولید را تهدید می کند. خشکسالی تقریبا در تمامی مناطق اقلیمی رخ می دهد گرچه مشخصات آن از یک منطقه به منطقه دیگر تفاوت می کند ولی به طور کلی خشکسالی یک اختلال موقتی است و با خشکی تفاوت دارد. یکی از پیش نیازهای اساسی سازگاری با خشکسالی ارتقاء راهبردهای مدیریت آب می باشد که مستلزم کاربرد و سرمایه اجتماعی در حوزه مدیریت آب می باشد. کلیدواژه ها: رفسنجان، مدیریت منابع آب، خشکسالی، آبیاری هوشمند، تغذیه مصنوعی آبخوان

Keywords:

رفسنجان , مدیریت منابع آب , خشکسالی , آبیاری هوشمند , تغذیه مصنوعی آبخوان