رهیافتهای دوگانه در معماری معاصر: ایران همگرایی اصول پایداری و استراتژیهای انرژی صفر برای کاهش مصرف انرژی و تعادل اکولوژیک

مصرف روزافزون انرژی در چند دهه اخیر رشد اقتصادی را از یک سو نشان می دهد اما از سوی دیگر جهان را با چالش های زیست محیطی جدی ناشی از سوخت های فسیلی و اتلاف انرژی مواجه کرده است. ساختمان ها به عنوان یکی از مراکز اصلی مصرف انرژی، مسئول بخش قابل توجهی از مشکلات زیست محیطی هستند؛ در حال حاضر ساختمان ها مسئول ۴۰ درصد از مصرف انرژی اولیه در جهان هستند. استفاده از روش های طراحی معماری و شهرسازی برای صرفه جویی در مصرف سوخت و انرژی، اصلی مهم و اساسی تلقی می شود. این پژوهش به بررسی معماری پایدار و اصول ششگانه آن و همچنین معماری انرژی صفر (ZEB) به عنوان یک رهیافت موثر برای کاهش مصرف انرژی در ساختمان می پردازد. معماری انرژی صفر به دلیل اصل مصرف انرژی خالص صفر و استفاده از انرژی های تجدیدپذیر و راهکارهایی برای حذف آلاینده ها و گازهای گلخانه ای، توجه بسیاری را به خود معطوف داشته است. هدف نهایی توسعه پایدار پشتیبانی از سامانه های اکوسیستم اقتصاد و جامعه به عنوان یک سازماندهی اصلی برای تقویت کارآمدی افراد و ظرف زندگی است. این تحقیق با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی تاثیر مبانی معماری پایدار و استراتژی های معماری انرژی صفر بر کاهش مصرف انرژی و دستیابی به تعادل اکولوژیک در بافت معماری ایران می پردازد.

Keywords:

معماری پایدار , معماری انرژی صفر , انرژی های تجدیدپذیر , کاهش مصرف انرژی , تعادل اکولوژیک