بررسی مولفه های حس تعلق دانشجویان دانشکده معماری در دو مورد نمونه دانشگاه آزاد نجف آباد و دانشگاه آزاد آباده ی شیراز

دانشجویان در دوران تحصیل و دوری از خانه با چالش ها و معضلات فرهنگی و اجتماعی مواجه می شوند و می توانند در عرصه های دانشگاه تعلق یا عدم تعلق به مکان را تجربه کنند. تعلق به مکان می تواند به عنوان یک حس و رابطه عاطفی پیوندی بین کاربر و مکان و تبدیل فضا به مکانی خاص برای افراد شود که در جذب دانشجویان و پویایی آنها در محیط های آموزشی ضروری است؛ شناخت ابعاد ایجاد حس تعلق به مکان و سنجش آنها در محوطه های دانشگاهی، از این نظر دارای اهمیت بالایی است و از طرفی تحولات چشمگیر علمی و توجه به آموزش و پرورش در فضاهای مختلف دانشگاهی نیز به اهمیت ایجاد حس تعلق به مکان در محیط های دانشگاهی می افزاید. حس تعلق به مکان به عنوان پیوند عاطفی و شناختی میان فرد و محیط نقش کلیدی در چهاردیواری دانشگاه دارد و زمینه ساز ارتباطات سالم، انگیزه تحصیلی و هویتی دانشجویان است. طی مطالعات مختلف در فضای دانشگاهی ایران (تهران، نجف آباد، تبریز و...) مشخص شده است که عوامل کالبدی (مانند کیفیت فضا و طراحی محیط) و غیر کالبدی (مانند رفتار اساتید و برنامه های فرهنگی) مستقیما بر حس تعلق تاثیرگذار هستند. هدف این پژوهش سنجش و اولویت بندی ابعاد تعلق به مکان در دانشکده معماری نجف آباد اصفهان و دانشکده معماری دانشگاه آزاد شهر آباده ی شیراز است. پژوهش حاضر از منظر ماهیت توصیفی تحلیلی و از نظر فرآیند انجام کیفی، کمی (ترکیبی) است.

Keywords:

حس تعلق به مکان , دانشجویان , دلبستگی به مکان , دانشگاه , محوطه دانشگاهی