مشارکت مدنی محلی در شرایط بحران های چندگانه اعتماد به حکومت، کیفیت مدیریتی، قومیت و آموزش

در دورانی که با مناقشات جهانی پیرامون تغییرات سیاسی حکمرانی و ارزش های دموکراتیک تعریف می شود، درک پویایی مشارکت مدنی در شرایط بحران های چندگانه اهمیت فزاینده ای یافته است. بحران های همزمان از جمله بحران های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، نه تنها به صورت منفرد عمل نمی کنند بلکه با تشدید یکدیگر، الگوهای مشارکت اجتماعی و مدنی را به طور معناداری تحت تاثیر قرار می دهند. این پژوهش به بررسی رابطه میان اعتماد به حکومت مرکزی، کیفیت مدیریتی در نظام مدیریت عمومی، قومیت، سطح آموزش و مشارکت مدنی محلی می پردازد و به ویژه بر وضعیت گروه های اقلیت تمرکز دارد. در این مطالعه مدلی مفهومی بر اساس نظریه انصاف و روابط قدرت اکثریت-اقلیت ارائه می شود که روابط مستقیم و غیر مستقیم میان متغیرها را نشان می دهد. در این مدل، قومیت و آموزش نقش متغیرهای تعدیل گر را ایفا می کنند. داده های این پژوهش با استفاده از نظر سنجی های انجام شده در ترکیه و طی یک دوره سه ساله جمع آوری شده اند. نتایج نشان می دهد که کیفیت مدیریتی در مدیریت عمومی تاثیر قابل توجهی بر سطح مشارکت مدنی محلی دارد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که عوامل اجتماعی و جمعیت شناختی می توانند شدت و جهت این تاثیر را تغییر دهند. علاوه بر این، نتایج نشان می دهد اعتماد به حکومت مرکزی نقش تعیین کننده ای در تقویت مشارکت مدنی به ویژه در میان افراد با سطح آموزش پایین تر ایفا می کند.

Keywords:

مشارکت , مدنی , اعتماد به حکومت , کیفیت مدیریت عمومی , قومیت , آموزش , حکمرانی , بحران های چندگانه