نقش فناوریهای کمکی در آموزش کودکان دارای اختلالات یادگیری مرور پژوهشهای اخیر

این پژوهش مروری سیستماتیک به بررسی نقش فناوریهای کمکی (AT) در بهبود عملکرد خانواده و رشد اجتماعی کودکان دارای اختلالات یادگیری می پردازد. هدف، مطالعه شناسایی روندهای پژوهشی، یافته ها، محدودیت ها و جهت گیری های آینده در این حوزه است. با استفاده از پایگاه های علمی معتبر مانند SID، PsycINFO، ERIC، Web of Science، Scopus، ScienceDirect، Elsevier، مقالات بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۰ غربالگری شدند و ۸۵ مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. یافته ها نشان می دهند که فناوری هایی مانند تبلت ها و نرم افزارهای آموزشی مهارت های ارتباطی و مشارکت اجتماعی کودکان را تقویت می کنند. حمایت خانوادگی و سبک های فرزندپروری مقتدرانه نیز نقش کلیدی در رشد اجتماعی این کودکان دارند. با این حال، موانعی نظیر هزینه های بالا، کمبود آموزش والدین و معلمان و نبود هماهنگی بین خانواده و مدرسه، استفاده موثر از فناوری ها را محدود می کند. کاهش انگ اجتماعی و افزایش خودکارآمدی از دیگر مزایای این فناوری هاست. شکاف های پژوهشی شامل کمبود مطالعات بلندمدت و بررسی تاثیرات فرهنگی است. پیشنهاد می شود تحقیقات آینده بر برنامه های آموزشی ترکیبی برای والدین و معلمان و افزایش دسترسی به فناوری های کمکی تمرکز کنند. این مطالعه بر اهمیت ایجاد نظام های آموزشی فراگیر برای حمایت از کودکان دارای اختلالات یادگیری تاکید دارد.

Keywords:

فناوریهای کمکی , کودکان دارای اختلالات یادگیری , عملکرد خانواده , رشد اجتماعی , آموزش فراگیر , معلولیت , فناوری دیجیتال