ساختار و شیوه های آموزش طب در عصر طلایی اسلام دوران خلافت خلفای عباسی

آموزش پزشکی در دنیای معاصر از جایگاه ویژه ای برخوردار است؛ جایگاهی که ریشه های آن را می توان در تمدن اسلامی به ویژه در دوره خلافت عباسی جست وجو کرد. عصر عباسیان (۱۳۲-۶۵۶ ه ق) یکی از دوره های طلایی در تاریخ علم پزشکی به شمار می رود که در آن شمار قابل توجهی از دانشجویان تربیت شدند و نقش موثری در توسعه این دانش ایفا کردند. حمایت های مالی و معنوی خلفا و منزلت اجتماعی پزشکان، انگیزه ای برای گرایش افراد به فراگیری طب فراهم ساخت. آموزش پزشکی در این دوره به دو شیوه نظری و عملی صورت می گرفت؛ آموزش نظری از طریق خانواده، خودآموزی و مراکز علمی انجام می شد، در حالی که آموزش عملی در بیمارستان ها و مراکز درمانی پیگیری می شد. بیمارستان ها نه تنها نقش درمانی بلکه کارکرد آموزشی نیز داشتند و دانشجویان بخشی از آموزش خود را در این مراکز سپری می کردند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای به بررسی نظام آموزش پزشکی در عصر عباسیان با تمرکز بر نقش بیمارستان ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که دانشجویان این دوره با اصول تشخیص و درمان، کالبدشناسی، پیشگیری از بیماری های واگیردار، مهارت های جراحی و اخلاق حرفه ای پزشکی آشنا می شدند.

Keywords:

بیمارستان , آموزش پزشکی , عصر عباسیان