طراحی الگوی اثربخشی راهبران تربیتی بر اساس مولفه های رفتاری و آموزشی در مراکز فرهنگی- اجتماعی شهرداری شیراز

پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی اثربخشی راهبران تربیتی بر اساس مولفه های رفتاری و آموزشی در مراکز فرهنگی اجتماعی شهرداری شیراز اجرا گردید. با توجه به نقش حیاتی این مراکز در ارتقای سرمایه اجتماعی و فرهنگی شهروندان، شناسایی و تبیین شایستگی های کلیدی راهبرانی که بتوانند به صورت موثر به توسعه و توانمندسازی نیروی انسانی بپردازند به عنوان یک ضرورت پژوهشی و کاربردی در حوزه مدیریت شهری مورد توجه قرار گرفت. این تحقیق از نوع آمیخته (کیفی-کمی) و با رویکرد اکتشافی متوالی انجام شد. در فاز کیفی از روش دلفی با حضور ۱۴ نفر از مدیران ارشد صاحب نظران حوزه مدیریت منابع انسانی و راهبران موفق مراکز فرهنگی اجتماعی شهرداری شیراز استفاده گردید تا مولفه های رفتاری و آموزشی اثر بخشی راهبران تربیتی شناسایی و پالایش شوند. در فاز کمی جامعه آماری شامل کلیه مدیران، سرپرستان و کارشناسان ارشد مراکز فرهنگی اجتماعی شهرداری شیراز به تعداد ۳۸۴ نفر بر اساس جدول مورگان بود. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر یافته های فاز دلفی بود که روایی محتوایی و سازه ای آن توسط متخصصان تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ بالای ۰.۸۵ مورد تایید قرار گرفت. داده های کمی با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS نسخه ۲۳ و از طریق تحلیل عاملی تاییدی و مدل سازی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. بر اساس یافته های فاز دلفی در نهایت ۴۳ مولفه کلیدی در قالب ۵ عامل اصلی به عنوان عوامل تعیین کننده اثر بخشی راهبران تربیتی شناسایی شدند. الگوی طراحی شده در این پژوهش، چارچوبی بومی و عملیاتی را برای گزینش، آموزش و ارزیابی راهبران تربیتی در مراکز فرهنگی اجتماعی شهرداری شیراز ارائه می دهد. بر این اساس راهبر تربیتی اثربخش، فردی است که علاوه بر برخورداری از مهارت های ارتباطی و اعتمادسازی، قوی بتواند فرآیند توانمندسازی کارکنان را به صورت نظام مند هدایت کند و با تفکر راهبردی چالش های محیطی را مدیریت نماید.

Keywords:

الگوی اثربخشی راهبر تربیتی , مولفه های رفتاری , مولفه های آموزشی , مراکز فرهنگی- اجتماعی