ارائه مدل ساختاری گرایش به پرداخت مالیات بر ارزش افزوده در شهر شیراز بر اساس کیفیت خدمات شهری با نقش میانجی نوآوری مالی

هدف کلی پژوهش ارائه مدل ساختاری گرایش مودیان به پرداخت مالیات بر ارزش افزوده در شهر شیراز بر اساس کیفیت خدمات شهری با نقش میانجی گری نوآوری مالی بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی و گردآوری داده ها به صورت میدانی و از لحاظ استفاده از نتایج کاربردی بود. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی فعالان اقتصادی و صاحبان کسب وکارهای مشمول مالیات بر ارزش افزوده تحت نظارت شهرداری شیراز میباشد. از آنجایی که تعداد مشخصی در دسترس محقق نبود، با توجه به جدول کرجسی و مورگان ۳۸۴ نفر در شرایط نامشخص در نظر گرفته شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه گرایش به پرداخت مالیات بر ارزش افزوده محقق ساخته (۱۴۰۲) استفاده شد. همچنین به منظور بررسی کیفیت خدمات شهری از پرسشنامه استاندارد سروکوال (پاراسورامان و همکاران (۱۹۸۸) با اقتباس برای خدمات شهری استفاده گردید و برای سنجش نوآوری مالی از پرسشنامه مدیریت نوآوری در خدمات گراوی و همکاران (۲۰۰۹) با تطبیق برای حوزه مالی استفاده شد. در ادامه اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون های آمار توصیفی، چولگی و کشیدگی و مدلسازی معادلات ساختاری بر اساس رویکرد حداکثر درست نمایی تجزیه و تحلیل شد. لازم به ذکر است در این پژوهش از نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ در سطح خطای ۰/۰۵ و نرم افزار مدل معادلات ساختاری Amos نسخه ۲۳ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد متغیر کیفیت خدمات شهری با مقدار ۰/۶۷ بر گرایش به پرداخت مالیات بر ارزش افزوده تاثیر مستقیم دارد. همچنین متغیر نوآوری مالی با مقدار ۰/۵۴ بر گرایش به پرداخت مالیات تاثیر مستقیم دارد. و ابعاد متغیر کیفیت خدمات شهری و نوآوری مالی در مجموع ۷۲ درصد از واریانس متغیر گرایش به پرداخت مالیات بر ارزش افزوده را تبیین می کنند. مطابق با نتایج آزمون سوبل مشخص گردید که نوآوری مالی با نقش میانجیگری در رابطه بین کیفیت خدمات شهری و گرایش به پرداخت مالیات بر ارزش افزوده معنی دار است.

Keywords:

گرایش به پرداخت مالیات , کیفیت خدمات شهری , نوآوری مالی , مالیات بر ارزش افزوده