بررسی نقش دلبستگی به مکان و هویت مکانی شهروندان شیرازی در پیشبینی تمایل به بازتعریف و احیای فضاهای فراغتی عمومی

هدف اصلی این پژوهش بررسی نقش دلبستگی به مکان و هویت مکانی شهروندان شیرازی در پیشبینی تمایل به بازتعریف و احیای فضاهای فراغتی عمومی بود. روش پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی و از نظر هدف کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه شهروندان ساکن شهر شیراز بود که با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای، ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (۰/۹۱) تایید شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۳ و Amos نسخه ۲۳ و با به کارگیری مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که دلبستگی به مکان با ضریب تاثیر ۰/۷۸ و هویت مکانی با ضریب تاثیر ۰/۷۲ به طور معناداری تمایل به بازتعریف و احیای فضاهای فراغتی عمومی را پیش بینی می کنند. این دو متغیر در مجموع ۳۲/۵۴ درصد از واریانس تمایل به احیای فضاهای فراغتی را تبیین نمودند. نتایج بر ضرورت تلفیق ابعاد عاطفی و هویتی شهروندان در طراحی و بازآفرینی فضاهای فراغتی عمومی تاکید دارد و لزوم توجه سیاستگذاران شهری به تقویت احساس تعلق مکانی و هویت جمعی را به عنوان عوامل محرک مشارکت در احیای فضاهای عمومی نشان می دهد.

Keywords:

دلبستگی به مکان , هویت مکانی , بازتعریف فضاهای فراغتی , احیای فضاهای عمومی , تمایل شهروندان