تحلیل نقش محیط خوابگاهی و تعاملات همسالان در ارتقای یادگیری مشارکتی (مطالعه موردی مدارس شبانه روزی)

این مقاله مروری به بررسی نقش حیاتی محیط های خوابگاهی مدارس شبانه روزی در تقویت یادگیری مشارکتی دانش آموزان می پردازد. در حالی که کلاس درس اغلب به عنوان کانون اصلی آموزش شناخته می شود، محیط بیرون از کلاس به ویژه خوابگاه بستری غنی برای تعاملات اجتماعی مداوم فراهم می آورد که مستقیما فرآیندهای یادگیری تاثیرگذار است. این پژوهش با تکیه بر ادبیات موجود، ساختار خوابگاه را به عنوان یک "بوم یادگیری" تحلیل می کند که در آن تعاملات غیررسمی، مدل سازی رفتاری همسالان و فرصت های یادگیری مشارکتی خودانگیخته شکل می گیرند. نهاد آموزش و پرورش مدرن فراتر از انتقال محتوای درسی، بر توسعه مهارت های قرن بیست و یکم مانند تفکر انتقادی، همکاری و سازگاری اجتماعی تاکید دارد. در این میان، مدارس شبانه روزی به دلیل فراهم آوردن یک محیط زندگی و آموزشی یکپارچه بستر منحصر به فردی برای تحقق این اهداف فراهم می کنند. تفاوت اصلی مدارس شبانه روزی با مدارس روزانه در غوطه وری ۲۴ ساعته دانش آموزان در جامعه ای کوچک و متمرکز است؛ جامعه ای که در آن یادگیری تنها به ساعات کلاس محدود نمی شود، بلکه به طور پیوسته در فضاهای مشترک، زمان های استراحت و فعالیت های پس از برنامه درسی جریان دارد.

Keywords:

محیط خوابگاهی , تعاملات همسالان , یادگیری مشارکتی