نقش تعامل خانواده و مدرسه در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ناشنوا

یادگیری پدیده ای چند بعدی است که تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل شناختی، عاطفی اجتماعی و محیطی قرار دارد. در میان دانش آموزان دارای نیازهای ویژه به ویژه ناشنوایان، کیفیت یادگیری بیش از هر چیز به سطح حمایت عاطفی و آموزشی اطرافیان وابسته است. یکی از ابعاد اساسی این فرایند نحوه ی تعامل خانواده و مدرسه است که می تواند به عنوان پلی ارتباطی میان محیط خانه و فضای آموزشی عمل کند. خانواده نقش اولیه در شکل دهی نگرش ها انگیزه ها و عادات یادگیری کودک دارد، در حالی که مدرسه بستر اصلی آموزش رسمی و اجتماعی سازی او را فراهم می آورد. در صورت نبود ارتباط سازنده میان این دو نهاد، شکاف اطلاعاتی و تربیتی ایجاد شده می تواند به افت تحصیلی، کاهش اعتماد به نفس و انزوای اجتماعی دانش آموزان ناشنوا بینجامد. دانش آموزان ناشنوا در فرایند یادگیری با چالش های ویژه ای روبه رو هستند که می تواند بر عملکرد تحصیلی و رشد اجتماعی آنان تاثیر بگذارد. پژوهش ها نشان داده اند که همکاری موثر میان خانواده و مدرسه از عوامل کلیدی در ارتقای کیفیت آموزشی و سازگاری روانی این گروه از دانش آموزان است. هدف این مطالعه بررسی نقش تعامل میان خانواده و مدرسه در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ناشنوا است. در این راستا الگوی ارتباطی والدین و معلمان، میزان مشارکت خانواده در فعالیت های آموزشی و نقش بازخوردهای مدرسه در پشتیبانی از نیازهای خاص دانش آموزان تحلیل می شود. نتایج نشان می دهد که ارتباط منظم، هم افزایی آموزشی و درک متقابل والدین و معلمان زمینه ساز تقویت انگیزش درونی، پیشرفت تحصیلی و رشد مهارت های ارتباطی دانش آموزان ناشنوا می شود.

Keywords:

تعامل خانواده و مدرسه , عملکرد تحصیلی , دانش آموزان ناشنوا