تحلیل مقایسه ای سیاست های آموزشی در کشورهای پیشرفته و در حال توسعه در زمینه آموزش آنلاین

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی منجر به شکل گیری الگوهای متنوعی از سیاست گذاری در سطح جهانی شده است. واکاوی حاضر با رویکردی مروری و تطبیقی به تحلیل وجوه اشتراک و افتراق سیاست های آموزش آنلاین در کشورهای پیشرفته و در حال توسعه می پردازد. در کشورهای توسعه یافته سیاست ها از تمرکز بر زیرساخت به سمت ایجاد اکوسیستم های یادگیری شخصی سازی شده و حکمرانی داده محور حرکت کرده اند. در مقابل کشورهای در حال توسعه با چالش های ساختاری نظیر شکاف دسترسی، فقر دیجیتال و وابستگی به پلتفرم های خارجی مواجه هستند که منجر به تدوین سیاست های جبرانی و متمرکز شده است. تحلیل ها نشان می دهند که سرمایه فرهنگی دیجیتال و مهارت های پداگوژیک معلمان، متغیرهای تعیین کننده در موفقیت این سیاست ها محسوب می شوند در حالی که در شمال جهانی تکنولوژی ابزاری برای ارتقای تفکر انتقادی و عاملیت یادگیرنده است در جنوب جهانی همچنان به عنوان وسیله ای برای انتقال محتوا و حفظ تداوم آموزش در شرایط بحران نگریسته می شود. تضاد میان "وام گیری سیاستی و واقعیت های بومی" در کشورهای در حال توسعه، منجر به ایجاد شکافی عمیق میان اسناد بالادستی و عملکرد میدان شده است. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که برای عبور از نابرابری های نوین دیجیتال، کشورهای در حال توسعه نیازمند گذار از مدل های تمرکزگرا به سمت حکمرانی شبکه ای و پداگوژی های منعطف هستند. تدوین مدل های بومی که توازن میان تکنولوژی، عدالت توزیعی و هویت فرهنگی را برقرار سازد، اصلی ترین راهبرد برای بازسازی نظام های آموزشی در عصر پسادیجیتال تلقی می شود. این تغییر پارادایم نه تنها دسترسی را بهبود می بخشد، بلکه تضمین کننده کیفیت و پایداری تحول دیجیتال در افق های بلندمدت خواهد بود.

Keywords:

سیاست های آموزشی , کشورهای پیشرفته , کشورهای در حال توسعه , آموزش آنلاین