سیاست گذاری برای توسعه پروژه های تحقیق و نوآوری در دانشگاه ها

پژوهش حاضر با هدف واکاوی و صورت بندی ابعاد سیاست گذاری برای توسعه پروژه های نوآوری در زیست بوم آموزش عالی ایران انجام پذیرفت. ضرورت این مطالعه از آنجا ناشی می شد که علیرغم رشد کمی تولیدات علمی و ارتقای رتبه ایران در پایگاه های استنادی بین المللی، اثربخشی این دانش در حل چالش های ملی و خلق ثروت با شکافی جدی روبرو بوده است. در طول این نوشتار از لایه بیان مسئله تا تحلیل های تطبیقی مشخص گردید که ریشه این ناکارآمدی را نباید صرفا در کمبود منابع مالی جستجو کرد، بلکه مسئله اصلی در ناهماهنگی میان ابزارهای سیاستی و ساختار سخت و صلب دانشگاه های سنتی نهفته است. تحلیل های انجام شده بر روی نظام های تامین مالی نشان داد که سیاست گذاری در ایران به شدت بر مراحل اولیه حمایت از ایده و یا مراحل نهایی حمایت از شرکت های مستقر متمرکز است و لایه های میانی که در ادبیات نوآوری از آن به عنوان دره «مرگ» یاد می شود فاقد حمایت های هوشمند هستند. همچنین تحلیل ها نشان داد که آیین نامه ارتقای اعضای هیئت علمی به عنوان قدرتمندترین ابزار هدایت رفتار در دانشگاه، در حال حاضر در تضاد با اهداف نوآورانه کشور عمل می کند. تا زمانی که انتشار مقاله در مجلات بین المللی یگانه مسیر معتبر برای کسب اعتبار حرفه ای باشد، نخبگان دانشگاهی تمایلی به پذیرش ریسک های نوآوری و حل مسائل صنعتی نخواهند داشت. لذا، سنتز نهایی پژوهش بر لزوم ایجاد مسیرهای دوگانه ارتقا تاکید دارد؛ مسیری که در آن ثبت اختراع بین المللی، فروش لایسنس و ایجاد شرکت های زایشی وزنی هم سنگ با مقالات علمی داشته باشد.

Keywords:

سیاست گذاری , پروژه های تحقیق و نوآوری , دانشگاه